Aile, cekirdek ailem ve kisisel sorunlarim?

Cok dogru bir tespitte bulundunuz. Ilk zamanlar da benim en büyük hatam annemi tutmam, annem ile tüm gizlimizi konusmak oldu. maalesef iyi birsey yaptigimi düsünerek cok gizli seylerini esimin anneme anlattim, eski erk. arkadaslarina kadar. Annemin tarafini tutup, esimi degersiz ve annemi hep hakli görerek rencide ettim. Nitekim karimim bana karsi olan güvenini cok kez zedeledim. Aslinda kötü bir düsüncem yoktu, sadece aklim halen cocuk gibiydi ve aptallikdan baska birsey degildi yaptigim. bazen, icim rahat etsede, keske esimle gezmeler, tatiller vs yapabilsem istiyorum, ama aklim hep annem ne der de. iki gün aramasam tavir taslar. karim ztn aramiyor artik, cünki telefona bakmiyor, veya annem telefonla cok ugrasir, karim yazar, ama 3 gün sonra geri mesaj atar annem. Buda esimi cok üpzüyor, hakeza kayinvalidem ve kayinpederim e karsida ayni ilgisizlik ve saygisizlik icinde annem, Kiz kardesimin esine, kayinvalidesine ama saygili olur, saygili olmamizi da bekler. Hatta erkek kardesimin kiz arkadasi var, onu görünce yüzü güler, güzlerinde güller acar, bi bizde böyle bi durum yok. kardeslerimi de kendine dogru cekmis, en büyükeri ben oldugum halde, onlar herseyi yapabilirken, aralarinda en aciz olani ben oldum. Herzaman maddi zorluklar yasadim, cünki parayi nasil kullanacagimi bilemedim, ögrenmedim. Evliligimize karsi olduklarindan dolayi da, kredi cekip dügün yaptik, nitekim ama is döndü dolasti, dügünü annemlerin yaptigina döndü, ve bizler de krediyi cektik ama ne icin, nereye gittigini bir türlü kimseye anlatamadik, yani anliyacaginiz gibi yine kazigi biz yedik, cünki parayi harcayip bitiren olduk, dügün ise annemlerin yapmis oldugu ve zorluklarina onlarin katlanigini zor olsada artik kabul etmek zorunda kaldik.

Ailemiz cok tuaf, büyüklerimiz zaten ayri bir travma durumu, aralarinda herzaman bir kavga gürültü mevcut. Anneannemden baslayan, bizilere kadar gelen davranis bozukluklar var. Kimse terapi icin ama kilini kipirdatmamis, tam tersi birbirlerini yemek icin ellerinden geleni yapiyorular. Biz Cift terapisine basvurduk, ve ilk seanslarimizi atlattik. Gelin görünki, iliskimiz aslinda fevkalade, tek sorun, benim esime karsi, anneme yakinligimi hisettirmem, veya onu anneme karsi bazi seylerde zorlamamdan olusuyor. Esim beni sevdigini, ama onu yari yolda biraktigimi dile getiriyor. Aslinda cok da hakli, halbuki kabul edilse ailede, hosgörü ile karsilansa, saygi görse, hepsinden aldigi enerji ile kendi de mutlu olur, daha saglikli iliskiler kurabilir duruma gelir ama gelin görün ki, imkansiz gibi birsey. Esim kücüklügünden bu yana istismarlara ugramis, siddet görmüs ve 16yasindaken tecavüze ugramisti. bunlari esim bana 13 sene birlikteligimizden sonra anlatti. Su an kendime cok kiziyorum, keske daha fazla esimle ilgilenip, ona daha güzel seyler yasatsaydim diye. Bilemezdim evet, ama en azindan belkide bu duruma düsmezdi. Su an Ağustos dan bu yana Ilaclar alip, ciddi bir Depresyon geciriyor. Ben daha yeni atlattim, ama yine beni bazi olaylar geriye dogru cekiyor. Insallah, vicdanim rahat, karim ve kizimla mutlu bir hayat gecirebilirim, icim rahat bir sekilde her yapmak istedigimi, maddi durumum el verirse, yapmakda kacinmayip, dolu dolu, mahfolan yillarimizi en azidnan biraz olsa feraha erdirebilirim.

Öncelikle tesekkür ederim. Evet, esimi seviyorum. Annem i de seviyorum. Ama aralarinda kalma sebebim 14 Yildir ayni. Annem, esimi kabul etmemis, artik herseyi de benim üzerim den yürütünce, arada kalan ben oluyorum. Karim her nekadar konusmalar yapsada, bende konussamda, yine ayni yine ayni. Sanki ya ben bosa kürek salliyorum, ya da artik ciddiye alinmayip, hisslerim yok sayiliyor.