Aileyle tamamen iletişimi kesip yeni bir şehirde hayat kurmak mümkün mü?

Küçük bir şehirde tutabiliyorum sanki. Araştırmalarıma göre 4 bine falan bile düzgün evler var. Ama evdeki hesap çarşıya uymaz. Bilmiyorum geçinebilir miyim?

O işler öyle olmaz. Mutlaka bi masraf cikar. Cok kısıtlaman gerekir kendini

Tam olarak bahseder misin ne gibi zorluklar çıkabilir? Yani kendime çok para harcayan biri değilim. Onun haricinde yeme içme faturalar harici ne olabilir?

Musluk bozulur makinen bozulur ne biiliyim gider tıkanır boru patlar

Hee o kadar ekstrem bir durum olursa da borç falan alırım birinden diye düşünüyorum

Başka bir yol görünmüyor maalesef. İyi olmayı denedim ama artık nefes dahi alamıyorum

Yeni tanıştığınız insanlara aile bağlarınız olmadığını hemen anlatıp yaralarınızı göstermeyin, hayat sizin hayatınız. Dikkatli olun. Bana kalırsa sabırlı olup mesleğinizi elinize almaya uğraşmak daha doğru bir tercih ama siz bilirsiniz

Dışarısı aileden eğer aile içi cinsel taciz fiziksel şiddet yoksa daha güvenli değil

Saydıklarının hepsini çocukluğum boyunca yaşadım. Artık sabredemez oldum. Kendi benliğimi kaybettim. İnsanlara da zaman zaman kapalı kutu oldum zaman zaman her şeyi anlatıp onlardan da çok yara aldım. Artık ne yapmam gerektiğini inanın bilmiyorum

Tamam o zaman sana hakveriyorum. Lisede öğretmenim ben. Üvey abisinden cinsel taciz yaşamış bir öğrencim oldu. Devlet korumaya aldı. Kaç yaşındasın? Devlet iş de verdi lise bitince şu an memur. Kendi yuvasını kurdu, çocuğu oldu. Hayat bitmedi devam ediyor. Yaralısın ama ayağa bir kalkarsan senden güçlüsü olmaz.

Ben zaten davalık falan olmayim kimse bilmesin diye bu hale geldim. Abim ne yaparsa yapsın ben yandım ama kimseyi yakmak istemiyorum. Ki bu travmaları kaldırmaya da annemin gücü yetmez gider kadın. 23 oldum bugün:)

Bunu sana yapan öz abin mi? Bak yaralı küçük genç kadınım benim. Kalbim seninle. Davanda haklısın, devlet koruması için yaşın çok geç, onu yapmak içinde yanında güçlü bir kadına ihtiyacın vardı. O evreleri geçmişsin. Yeni kuracağın hayatında yaranı kimseye gösterme, faydalanmaya çalışan alçak çok olur. Bir trafik kazasında hepsini kaybettim gibi bir yerden filan başlayabilirsin, korkma. Akıllı bir kızsın anladığım kadarıyla. Herkesin bu hayatta imtihanı farklı, seninki baya büyük ve acı olmuş. Bundan sonraki hayatın güzel olsun inşallah. Ama senin insandan önce paradan önce manevi desteğe ihtiyacın var. Rabbime sığın, manevi gücün olursa seni kimse yıkamaz

Manevi yönü çok güçlü biriydim. Maalesef bu yaralarımı birilerine gösterdikce beni kullanmaya çalışanlar oldu. Belki de ben kendimi kullandırttım bilmiyorum. Ama şu dönemlerde çok zayıfım maalesef. Çok üzgünüm ama oldu olanlar. Artık sığınacak ne yüzüm var ne de gücüm

Çocukken beni de öz amcam taciz etti. Ben bunu lisede 2 arkadaşım dışında hiç kimseye itiraf etmedim. Ailemden kimse bilmiyor. Gerek de yok. O zaman anlamadım zaten çok küçüktüm. İlkokula giderken bizim eve gelmişti. Annemde ben onu çok seviyorum diye yatağını benim yanıma yaptı. Gece uyurken elledi beni. Lisedeyken anladım ben ne olduğunu. Görüşmedik yıllarca. Lise sonda bir kuzenimin düğününde karşılaştık kocaman olmuştum. O zaman utanmadan eşine diyor ki sende onun gibi kilo alsana bak ne güzel görünüyor. Sonra uzun yıllar görüşmedik, ben evlendim. Öğretmen oldum, bunu sosyal medyadan ekledim, hesap soracaktım, kabul etmedi adi herif. Yıllardır da görmem , şeytan görsün yüzünü. Şimdi söylesem herkes deli gözüyle bakar inanmaz, dediğin gibi benim annemde babamda kaldıramaz bu durumu, babam erkek kardeşim katil olur belki. Bunu yaşamak bizim tercihimiz değildi. Ben evlenince vajinusmus yaşadım bir kaç yıl, bunlara yoruyorum hep. Ama iyi kötü bir yerlere geldim toplum içinde. Arada buhrana kapıldığım da oluyor ama ayaktayım dimdik

Ablacım senin adına çok mutlu oldum. İnşallah hayatın boyunca hep böyle dimdik kalır devam edersin. Ben bana yaşatılan olayların arkasına sığınmıyorum zaten. Biraz dış dünyaya baktıkça küçüklüğünde herkes yaşamış. Herkesin sakladığı bir yarası var. Ben ne yaşarsam yaşayım dimdik durup şerefli bir yaşam suremedim. Sürekli savruldum durdum, hatalar yaptım. Beni kahreden şey bu yaptığım hatalar

Hatasız insan mı var sanıyorsun? Önemli olan onların hata olduğunu görmen, bir daha yapmayacak kadar akıllanman. Yaralarını da hatalarını da kendine sakla , açma kimseye. En yakınına bile gösterme. Herkes korkar kirletilen yerleri görmekten ya da bilerek kirlettiğimiz kısımları görmekten. Hayat kadınları bile buldukları fırsatları değerlendirip temiz hayata geçmek için şans arıyor. Sen de yapabilirsin inan bana, güven. Öğretmenlik hayatım boyunca da çok kız öğrencimde gördüm ben bunları. Kalpleri pırıl pırıl yavrucuklar ne hatalar yapmışlar. Kaç kişiyi yolunun yanlış olduğunu şefkatle gösterince geri döndürdüm bilemezsin: başkalarına ışık olmak için önce yanmak gerekir, yanmazsan yananı farkedemezsin, ben buna yoruyorum artık, korkma üzülme, pişmanlıklarını koy çuvalına. Yaralı kirli yerlerine şefkat göster, merhamet et kendine. her şey güzel olacak inşallah