Annemin doğru bildiği seyler benim yanlışımsa bundan nasıl kurtulurum?

Neden buraya bu şeyi yazıyorum bilmiyorum ama artik o kadar bunaldım ki daha fazla ağlamak ve düşünmek istemiyorum, belki benim durumumda veya beni anlayabilecek insanlar bu yazıyı görür, yani umarım... Ben küçüklüğümden beri din üzerinden dedem tarafından baskı görerek büyüdüm ve dedem alt katımızda oturduğu için bu baskıyı yıllarca hissettim -büyüyene kadar- ve hala az da olsa hissediyorum sanırım. Bu baskı yani benim psikolojik açıdan tedirginliğim ve özgüvensizliğim yıllarca devam etti. Daha sonralarda 15 yaşlarıma geldiğimde neyse ki bu durumdan büyük ölçüde kurtuldum ve artık kendim gibi davranmaya başladım, dedemle görüşmelerim ciddi derecede azaldı. Tabii dedemden geçince artık annem beni din konusunda darlamaya başladı. Namazımı -sorumlu olmadığımı halde- kıldırdı ve yıllarca etek giymem için beni teşvik etmeye çalıştı. Her neyse gel zaman git zaman, artık ben 15 li yaslara bastığımda kendi kendime sorgulamaya başladım ve ne namaz kılmayı ne de tesettürü mantıklı bulduğumu fark ettim. Zaten küçüklüğümden (6-7 yaşlarımdan) beri böyle şeyler üzerine düşünürdüm ve bana böyle şeyler saçma gelmeye başlayınca ben anneme göre sorumlu olduğum namazı bıraktım, arada etek de giyerdim ama sadece pantolon giymeye başladım ve yemin ediyorum ki annem yaklaşık 2-3 yıldır her gün pantolon giymemem gerektiğini, onun bir erkek kiyafeti olduğunu, namazımı kılmam gerektiğini bana söylemekten bıkmadı. Ama artık ayni seyleri duymak ve annemin dogrulari bunlar oldugu icin anneme karsi çıkamamak o kadar yormaya basladi ki beni deliririm diye korkuyorum. Namaz bile kılmadığım halde tesettürlü olmam, başkalarına kendimi aciklamak zorunda hissetmeme neden oluyor ve artık açılmak istiyorum ama annem bu konularda çok gaddar. Sanki iradem yokmuş ve sadece onun istedikleri olmak zorundaymis gibi davraniyor. Seneye veya sonraki seneye artık üniversiteye gideceğim için ve üniversitede acilip ailemin guvenini kirmak veya elaleme dedikodu vermemek amaciyla anneme artik acilmak istedigimi soylemeye calistim. Ama annem beni neredeyse duymazdan geldi. Bu beni o kadar üzüyor ki, çünkü elimde artık hiçbir şey kalmamış gibi, aile bireylerimin hiçbiri neredeyse beni desteklemiyor ve her gun ama her gün baskı görüyorum. Artık aileme karşı hiçbir sevgi besleyemiyorum çünkü annem 3 yıldır beni her gördüğünde sadece namaz kıl diyor veya beni gavur olarak nitelendiriyor -bana ilk gavur musun dediğinde bu canımı çok açıtmıştı- her neyse işte durum böyle. Annemle tekrar bu konuda konuştuğumda buraya yazacağım ve umarım o zaman istediğim gibi bir hayata sahip olurum. Sevgilerimle ve buraya kadar okuyan varsa gerçekten benim acıma ortak olduğun için teşekkür ederim..

Annemin doğru bildiği seyler benim yanlışımsa bundan nasıl kurtulurum?
Cevapla