Mutsuz bir ailede yaşamaktan bıktım?

Biraz uzun ama akıcı şekilde anlattım lütfen okuyun.

Mutsuz bir ailede doğdum. Annem babam birbirlerine yapmadıklarını bırakmadılar. Babam annemi dövdü, sövdü, ormanın ortasından terk etti, kadınlığına hakaret etti, aldattı, bıçakladı, ve daha neler neler anlatsam bitmez.

Annem de parasızlıktan ve kimsesizlikten katlanıyorum diyor ama halinden gayet memnun, gidiyor onunla oturuyor konuşuyor vs. onları görmekten midem bulanıyor artık… Babam huysuz herifin teki. Benden ve kardeşlerimden esirgediği tüm sevgiyi, saygıyı, şefkati, ilgiyi elalemin çocuklarına gösterdi. Bizi bırak çocukları, insan yerine bile koymadı. Huysuz, asık suratlı, muşmula suratlı biri böyle eldivenle bile sevilmez. Gülmez, konuşmaz, anca nefret kusar, her halta sinirlenir. O eve gelince herkes odasına çekilir böyle eve huzursuzluk ve soğukluk getirir. Her gün kavga gürültü, bir gün bile ailemle oturup gülmüşlüğüm yok. Anneme bin kere dedik boşan diye ama istemiyor. Annem kuma bu arada… resmî nikahı yok yani boşanması üç kelimeye bakar.

Ben milletin evine gittiğimde o kadar kıskanıyorum ki o aile ortamını. Öyle sıcak ve içten geliyor ki o ortam çoğu arkadaşımı bu yüzden kıskanıyorum. Evet onların da ailevi sorunları falan var her ailenin vardır elbet. Ama günün sonunda aynı masaya oturup gülüp eğlenebiliyorlarsa o sorunların hiçbir hükmü yok. Ben mutsuz bir ailede doğmuş olmaktan o kadar bıktım ki. Çocukluğum ve gençliğim gitti… artık sırf bu ortamdan kurtulmak için evlenmek istiyorum. Psikolojik olarak kaldıramıyorum. Tam bir aile olmak ne demek asla bilemeyeceğim galiba 😔