Herkes annesi ile böyle mi?

Ben 26 yaşındayım annem 64 babam 66 yaşında yaş farkı çok var jenerasyon farkı denilen şey çok belli oluyor. Ailem çok gelenekseli bir aile ama bana karşı öyle. Abim ablam çok büyükler. Ablam 42 abim 40 yaşında. Hatta 19 yaşında bir yiyenim var ablamın kızı. Neyse. Demem o ki ailenin en küçüğüyüm ama hiç küçük gibi olmadım. Yaşım ilerledikçe annem yaşlandıkça evin iş sorumluluğu olsun , alışveriş sorumluluğu olsun hep üzerime kaldı. genelde çok misafirimiz gelir ve çok yoruluyorum istemiyorum haliyle. Daha evlenmeden misafirden tiksiniyorum artık. En basiti dün iftar yemeğinde 30 kişi vardı evimizde. İftardan sonra 10 a kadar hiç oturmadım yerime. Bulaşık çay tatlı bunlarla uğraştım gelenler arasında benim yaşımda olanlar da var onlarda hizmet bekledi sinirlerim bozuldu. Neyse herkes gitti. Kurtulduk bunlar da aradan çıktı dedim. Annem bağırmaya başladı. Eline sağlık demesini beklerken bağırdı bana. Genelde misafir gelince söylenen bir insan olduğum için yine söylendim zannetti. Derler ya insanın adı çıkacağına canı çıksın diye. Benim ki de o hesap. Dün kimseye kötü davranmadım. Hep Güleryüz gösterdim. Hala belim ağrıyor. Ama annem de hala bana surat asıyor. O kadar yoruldum ki. Karşılıklı konuşamıyoruz. Sürekli tepki gösteriyor. Bir de bu yıl KPSS çalıştığımı biliyor. Matematik öğretmeniyim. Herkes annesi ile böyle mi? Bazen o kadar yoruluyorum ki canım bir evlilik yapıp defolup gitmekten korkuyorum. Ne yapacam hiç bilmiyorum.