Dini olarak biri açıklayabilir mi bunu?

Bazen okuduğumuz bir kitabın cümlelerine öyle yoğunlaşırız ki onun içinden bir parça olmak isteriz. Kitabı, gece gündüz her an yanımızda taşır, bitmesin diye yavaş yavaş okur ya da okuduğumuz sayfaları tekrar ederiz. Çünkü yaşadığımız anda ihtiyacımız olan cümleleri, eksik duygularımızı ancak bu kitap karşılıyordur.

Hayatımızın bazı dönemlerinde istemeden zorunlu bir yalnızlık içinde bulur ruhumuz kendini. Bu durum bana göre kayboluştur. İşte bu kayboluş içinde insan inancına sarılır.

Bahsettiğim o kitap gibi, inancın içinden bir parçaya sığınmak istersin. İnancın, ölüme aşıktır ama hakkın razı olduğu kader ile ölüme gideceğinin bilincinde bir iradeye sahipsindir. Zaten sen ölümü de dilemiyorsun. Sığınmak, sonsuz bir güven içinde olmak, sarılmak istiyorsun. Hepsi bu. :))