Aileye mesafe çekip az görüşmek yanlış bir şey mi?

Kendimden örnek verecek olursam hayatımda en doğru şeyi yaptığımı düşünüyorum. Ailesine çok bağlı bir kızdım ama bazı şartlar zaman zaman ailemle arama mesafe koymama yettide arttı bile. Çoğu insan bunu ergenlik dönemime vururken ben bu süreçte gerçekten bazı şeylerin farkına varmaya başladım ve ailemin beni içten içe istemediğini sadece aile bireyi olduğum için bana baktıklarını anladım ne yazık ki bu durum beni fazlasıyla üzmüştü ve biraz gururda araya girince "istenmediğim yerde durmam" demeye başladım zamanla ben bu düşünceye girdikten sonra ailemin tavrı daha da çok değişmişti ve resmen aramızdaki bağ tamamen kopmuştu aynı evdeydik ama hiç muhattap bile olmazdık bir gün cesaretimi topladım ve evi terk ettim. d inanması güç bir durum ama üzerimde sadece kimliğim vardı zaten olay tamda burada patladı bu hakaretim karşısında ailemin gerçek yüzünü görmüş oldum, nefret mesajları ve tehditler, iftiralar vs. şu an mutlu muyum hemde çok. Bazen tabi ki ailemin yokluğunu hissediyorum ama bu hissiyatın aile evinde kalmaktan daha hafif olduğunun farkındayım hala ailemle aynı şehirdeyim ben evden ayrıldıktan sonra kim bilir kaç kere karşılaşmışızdır kaç kere sokak ortasında kavga etmişizdir bilmiyorum şu an ise hiçbiri utancından yüzüme bakamıyor ve geri dönmem için ellerinden geleni yapmaya çalışıyorlar. Konudan konuya değişkenlik gösterebilen bir durum bu şu an hiçbiriyle görüşmüyorum ilerleyen zamanlarda görüşür müyüm sanmıyorum. Çünkü ben bu istenmeme duygusundan kurtulmak için çoğu hayalimden ve planımdan vazgeçtim tabi ki de bunun tek sorumlusu "ailem" olacak insanlar.

Bazı durumlarda aileyle araya mesafe koyup az görüşmeye başlamak en iyisi olabilir.