Ailesiyle aynı evde yaşamaktan mutlu olan var mı?

Bir süre aynı baskıya maruz kalmış birisi olarak yanıt veriyorum. Aşağıda yanıt verenleri okudum da herkes demagoji yapmış. Korumaya çalışmak ve baskı birbirinden çok farklı iki olay bence öncelikle bunların ne anlama geldiğini öğrenmeliyiz.

28 yaşında bir bireyin kendi kararlarını mantıklı bir çerçevede alması beklenir genel olarak, eğer bir rahatsızlığınız yoksa da ailenin müdahalesi absürt olur. Eğer aile çocuğunun zarar gelmesinden çekindiği için onu koruma içgüdüsüyle yaklaşıyorsa bunu çocukla konuşmalıdır -ki karşımızda çocuk yok, bir bireyden bahsediyoruz, 28 yaşında bir birey!

Örneğin dışarı çıktığında hangi arkadaşlarınla görüşeceğini, nereye gideceğini söylediğin zaman arkadaşlarınla ilgili bir soru işareti yoksa rahatlıkla hoş karşılarlar ama sağlıklı düşünen bir ebeveyn zaten tanımadığı arkadaşlar söz konusuysa “Getir tanışalım, dönüşte yemeğe gelin, yarın kahvaltıya gelsin” vb. cümlelerle bir adım atar. Ama yine de aynı şeyi savunacağım, bunlar sadece ergenlik döneminde olan bir çocuk için geçerli olabilecek şeyler.

Maalesef ülke olarak eğitimsiz, ataerkil düzeni savunan, gelişmemiş insanları barındırıyoruz. Anayasada bile insanın özgürlük hakkına vurgu yapılırken erkekleri başa çekip, kadınları bu kadar ezen bir toplum daha göremezsiniz.

Hayat senin hayatın, kimsenin (annen, baban, eşin dahi) hayatına senden fazla müdahale etmesine izin verme. Bazı şeyler zamanında güzel, eğer kendin için bir şeyler yapmazsan sonra çok daha fazla pişman olacaksın. Bunu düşün ve kendi ayaklarının üzerinde durmaya bak. O zaman kimse hayatına müdahale etme hakkı göremez kendinde.

Bol şans🍀

Bence mutlu olan kişi sayısı azdır. Ben evden gitmek için tekrar sınava giriyorum ailemin yanında üniversite tercihi yapmadım olmazsa tekrar girerim o kadar istemiyorum