Ailemin evlat ayrımı yaptığını düşünüyorum sizce ne yapmalıyım?

Küçüklüğümden beri bu durum vardı ama yaşım küçük olduğu için pek umursamiyodum. Büyüdükçe bana yaptıklarını daha çok kafaya takmaya başladım. Özellikle son zamanlar. Annem babam ve abim birlikte oturup güzel vakit geçiriyolar. Bende tek kalmamak için onların yanına gidiyorum. Ben konuşmaya başladığımda sürekli sözüm kesilir. Ben kestiğim de "benim sözümü kesemezsin yoksa dayağı yer oturursun" derler. Fikrimi söylerim. Çok saçma. Dalga mı geçiyorsun? Bi gülüşmeler filan. Evde bişeye zarar gelse kimse düşünmeden benim yaptığımı söylerler. Bende kendimi savununca "köpek" olurum. Evde günah keçisi ilan edildim artık 👏 Abimle kavga ederken bana sürekli hakaret eder "senin dayağa ihtiyacın var ben bigün seni döveyim der." İlk olayı başlatan da odur. (Annem dediklerini duyar ama hiç bir şey demez) Ben kendimi savunmaya başlayınca annem "abin o senin düzgün konuş" diye bağırıyor halbuki hakaret, tehdit vs de etmiyorum. O günden sonra annem benim için bitti. Ben onu memnun etmek için zamanında o kadar üzüldüm ki. Şimdi anılardan örnek vermek istiyorum ama bununla ilgili o kadar çok anı var ki anlat anlat bitmez. Anaokulunda 23 Nisan için dans performansı sergileyecektik ve o benim ilk sahneye çıkışımdı. O kadar heyecanlıydım ki. Dansı en güzel ben yapıcaktım. Ailem benimle gurur duyacaktı. Bana sıkıca sarılacaktı. Bunun hayalini kurmuştum. O gün mutlu bir şekilde sahnede dansımı yapmıştım. Gösteri bitince gülerek annem ve babamın yanlarına gittim. İkisi de çok sinirli görünüyordu. Babam "sümsük sümsük hareketlerin vardı" dedi bana. Ardından annem de "böyle dans mı edilir?" dedi bana. Ben öyle bir üzülmüştüm ki anlatamam. Annem o cümleyi söyledikten sonra babamla fotoğrafımızı çekti. Hâlâ daha o fotoğraf duruyor. Acı bir gülümseme vardı bende. Konu evlat ayrımcılığından çıktı ama o anımı anlatmak istedim. Vaktini bana ayırdığın için teşekkür ederim güzel insan ☺️