Annemi anlayamıyorum. Kafayı yemek üzereyim ne yapacağım?

Merhaba. Bu olay son noktaydı artık canıma tak etti o yüzden direk konuya gireceğim. Pazartesi günü okulumuzda bir kahvaltı etkinliği olacaktı "İsteyen" yemek getirecekti. Annem de Pazartesi yanıma bir şeyler hazırlamak istedi ama ben istemediğimi söyledim. Bana "Herkes yemek yerken sen izleyecek misin?" dedi. Ben de insanların içinde yemek yemekten rahatsız olduğumu söyledim. Bana psikolojik rahatsızlığım olduğunu söyledi ve bana hakarette bulundu. Benim normal olmadığımı söyledi. Bende "Başkaları ile aynı şeyi yapmadığım için mi normal değilim?" dedim. Bana bela okudu ve üstüme içi dolu kahve bardağı fırlattı. Ağzımı açmadım ve masayı toplayıp odama gittim bana hala hakaret etmeye devam ediyordu. burada belirtmek isterim ki konuyu ben açmadım. Hatta ağzımı bile açmadım sadece yemek yiyordum. Her neyse, ona geri cevap veriyormuşum ve ona saygısızlık ediyormuşum. Ona saygısızlık edecek hiçbir şey demedim? Sadece bu olay da değil bunun gibi her gün böyle olaylar yaşıyoruz. En küçük şeyde kavga ediyoruz ve suçlusu ben oluyorum. Hep üste çıkmaya çalışıyor ve benim, kendimi nimetten saydığımız söylüyor 10 yıldır böyle kavga ediyoruz ve babamı da doldurup üstüme salıyor. Babam aklı başında bir insandır. O evdeyken annemle kavga ettiğimiz zaman anneme geri cevap vermemem gerektiğini söyler hep ama annem beni sürekli tahrik edip hakaret ederken nasıl susa bilirim? Çok duygusal bir insanım istemsiz sesimi yükseltebiliyorum ve buna pişman oluyorum boğazım düğümleniyor ve göz yaşlarımı tutamıyorum. O gün kahvaltıdan sonra annem temizlik yapmaya başladı ve süpürgeyi aldı. Ben dayanamayıp yardım etmek istesemde bana hakaret edip bağırıp çağırdı. Neredeyse kırıyordu süpürgeyi. Kendisi nerdeyse 40 yaşında ve sigara yüzünden biraz hastalığı var. Doktor içme demesine rağmen içer. Bende onu yormak istemem ama çok garip davranıyor onu anlayamıyorum. burada düzgün bir cümle kurmakta bile zorlanıyorum. Buraya kadar yazarken bile 5 defa kontrol ettim yazıyı yanlış bir şey var mı diye gözlerim doldu o yüzden okuyamıyorum. Annem bana sürekli hakkımı helal etmiyorum veya sana verdiğim emeklere senin için çektiklerime yazıklar olsun diyor. Çok küçük bir şey istesem bile izin vermez. Evden çıkabildiğim tek zaman market alışverişi veya okuldur. Gezmek istesem izin vermez. Sürekli telefonumu da kontrol eder elimden alır. Neden telefonumu aldım desem yine hakaret eder ve senin telefonun mu bunu ben aldım der. Tabii belki bunda haklı olabilir ama hiçbir şeyime saygı duymazken benim nasıl ona saygı duymamı bekler? Bunu derken saygı duymadığımı sanmayın ama düşünce biçimi çok yanlış bence. O da gençken çok şey yaşamış ama benim yüzüme vurup beni suçlaması doğru mu? O kavga ettiğimiz pazar günü artık dayanamadım ve bağırıp çağırmaya başladım artık burnumdan geldi. Dayanamadım. Beni korkutmazsın sen diyor bana ben onu korkutmaya çalışmıyorum ki. Yeter artık polisi ara götürsünler beni diyorum. Bana sen kafayı yemişsin diyor. daha yazacaklarım vardı yer kalmadı...