Sizce dedeme bağırmakta haklı mıyım, değil miyim?

Ama ailem Konya'da yaşıyor ve ben hayata orada, ailemin yanında değil, mümkünse İzmir, Aydın, Muğla gibi şehirlerde başlamak; hayatıma orada devam etmek istiyorum. Ama maalesef bu da pek mümkün görünmüyor.

Her şey senin elinde. İnsanları gözlemleme ve onlar hakkında çıkarım yapabilme konusunda fena olmadığımı düşünüyorum. Seni de yeterince gözlemledim burada olsa da.
Öz güvenliğim diyorsun ama öz güvensizsin. İnatı öz güvenle karıştırıyorsun. Asi olmayı bireysel sınırları müdefa etmek olarak görüyorsun farketmesende. Hayaerin uğruna çok az çaba sarfediyorun. Başarısızlıkların ve kötü eylemlerin için illaki bir günah keçisi buluyorsun. Kendinden emin değilsin.
Zorbalıktan korkuyorsun ve nefretle kendine buna karşı bir savunma mekanizması oluşturmuşsun.
İnsanlar tarafından kabul görmemekten, reddedilmekten nefret ediyorsun. Sabırlı olduğun söylenemez. Kendini ve çevreni kırınca da vicdanını rahatlatmak için makul gerekçeler arıyorsun.
Ama hiç kendini hiç tartmıyorsun.
Gittiğin psikolog yüksek ihtimal bunları sana söylemez, söyleyemez de.
Mutlu olman mümkün ama bu sorunları teker teker ele alman , kendibe çeki düzen vermen, olgunlaşmanla mümkün.

Kaybolmuşsun ve çözüm aramıyorsun. Sadece vakit öldürme üzerine kurulu göstermelik yolları seçiyorsun.

Seni en azından bu platformda yeterince gözlemledim ve bunları seni üzmek için değil, kendini bu kısır döngüden kurtarman icin söylüyorum.
Özünde iyi insansın ama içi dışı bir olmalı bir insanın. Potansiyalini heba ediyorsun.

Zaten aşırı derecede özgüvenli biri değilim, onu kabul ederim. İnat konusunda da bilerek öyle davranıyorum, çünkü öyle yapmasam hakkımın gasp edileceğini düşünüyorum ve geçmişteki birçok deneyimim de bu düşüncemi doğruluyor. Hayallerim konusunda da gerçekten çok çaba sarf ettim, ama ailem el birliğiyle o çabamı çöpe attı. Burada da onları suçlamıyorum, ama gerçekten çok suçlular. İçinde bulunduğum duruma kendi isteğimle gelmediğim için ne yapacağım konusunda da kararsızım, kafama nalıö eserse öyle davranıyorum, ama bundan da memnun değilim; ben de kazanç sağlayabileceğim bir işimin, uğraşımın olmasını çok ama çok isterim. Ayrıca son olarak özümde gerçekten çok iyi biriyim, ama zamanında o yüzden de çok ezildim, aşağılandım, hor görüldüm ve şu anda da öyle olmamak için bilerek kötü biriymiş gibi davranıyorum; hatta uzun zamandır öyle davrandığım için artık öyle biri haline geldim.

Ayrıca evet kayboldum, ama beni bu yola sokan ailem oldu. İstemediğim, bilmediğim bir yola girdiğim için de haliyle kayboldum ve bu durum da aslında benden çok ailemi üzüyor. Madem beni bu yola onlar soktu, bu yolda kaybolmama onlar vesile oldu o halde bırakayım da beni kaybolduğum o yoldan da onlar çıkarsın. Ben de o zamana kadar keyfime bakıp kendimi mutlu etmeye çalışayım.

Bazı kelimelerde anlam karmaşası yaşıyorsun anladıgım.
İyi olmak saf olmayı gerektirmek. Saf olmak birazcık kötü insanlara karşı savunmasız kalmak demektir fakat saf olmamakla kötü olmak aynı şeyler değildir.
İyi olmakla da saf olmak aynı şeyler değildir. Ben de hakkımı savunurum ama bunun için kendimi kötü göstermeme lüzum ve gerek yok.
Kendimden taviz veremem. Neysem oyum ve hakkımı da savunmaktan çekinmem. Belki dediğin gibi ailenin payı büyüktür. Kendi ailemle sıkıntılar yaşamadığımı söyleyemem ama baş etmesini öğrenmek zorundasın. Nefret ve zıtlıkla değil. Sabırla ve akılla.
Hedefin için emek vermekten çekinmemelisin ve emek vermediğin zamanlarda sebep, bahane aramamalısın.
Ezilmekten korkmamalısın. Korku seni şekillendirmemeli. Mantığının önüne geçmemeli korku şu anda olduğun gibi

Evet, iyi olmak saf olmak demek değildir, ama şu ana kadar yaşadıklarım bana iyi insanların ezilmeye, üzülmeye mahkum olduklarını; mutlu olmak için sert, gaddar, acımasız biri olmak gerektiğini öğretti. Şu anda içinde bulunduğum durumun da tek sorumlusu ailem, hatta şu yaşıma kadar ne sorun yaşadıysam hepsinin sorumlusu onlar ve tanısan onların karşısında sabretmenin, aklını kullanmanın hiç de kolay olmadığını anlarsın. Ona rağmen ben aklımı kullanıp üstümdeki baskıyı azaltabiliyorum, ama Allah şahidim ki; bu seviyeye gelene kadar da çok sıkıntı çektim. Saçlarımın dökülmesinin en büyük nedeni ailemin bana çektirdiği sıkıntılar oldu. Bunların birçoğunu beni sevdikleri için yaptıklarını söylüyorlar, ama sonuçta bana yarar değil zarar verdi. Aslında hayalim Türk Dili ve Edebiyatı okuyup yazar - şair olmaktı ve gerçekten de o potansiyele sahibim, ama ailem sağ olsun benim hayallerimi de heveslerimi de el birliğiyle yerle bir etti. Şu anda da önüme eğitimle ilgili yeni hedefler koymak için geç kaldığımı düşünüyorum, çünkü çevreme baktığımda birçok yaşıtımın, hatta benden küçüklerin bile iş sahibi olduğunu görüyorum. Bu durum da canımı çok sıkıyor. Ezilmekten de korkuyorum, çünkü zamanında başta ailem olmak üzere çevremdeki birçok kişi tarafından ezildim, aşağılandım, hor görüldüm ve bu beni mahvetti. Çevremdeki birçok kişi hakkımda " Bu çocuk akıl hastası, Allah ailesinin yardımcısı olsun " gibisinden şeyler söylüyordu. Bunları yaşadığım için şu anda da kendimi sürekli korumam gerektiğini ve en güzel korunma yolunun da henüz başkaları beni ezmeden, üzmeden benim onları ezmem olduğunu düşünüyorum.

Anlıyorum ama yanlış yapıyorsun.
Sana, senden başka birisi yardım etmeyecek. Onun için bu yaptıkların yine sana zarar veriyor.
Daha fazla geç olmadan umarım üstesinden gelirsin.

Yaptıklarımla bir yandan kendime zarar verdiğimin farkındayım, ama bu benden ziyade ailemi üzüyor; ben ise aslında böyle davranarak bir yandan hayatın tadını çıkarıyorum.

Bu tür davranışlar sergilemekten, bu şekilde yaşamaktan da gayet memnunum. Yani ara ara sıkıldığım oluyor, ama en azından hakkımı koruduğumu düşünüp kendimi o şekilde rahatlatıp mutlu ediyorum.