23 yaşında yetiştirme yurtlarında büyümüş bir insanım. Hiç kimsem yok bu hayatta.
18 yaşında yurttan ayrıldım birini sevdim ona tutundum evlendim yuva kurdum hep hayalimdi zaten sıcak bir yuva.
Evliliğimiz çok güzel gidiyordu bana sahip çıkıyor iyi davranıyor resmen pamuklara sarıyordu çok ilgileniyordu. Hastalanıyordum başımda bekliyor bana yemekler hazırlıyordu kendi elleriyle ev işlerinde bana yardım bile ediyordu.6 yıl sadece evli kaldık bu süre zarfında 3 tanesi üçüz erkek biri de korunmama rağmen oldu kız evladım oldu şu an 2 aylık.
Çocuklarım var diye kendimi asla salmadım kendime çeki düzen verip hiç bir şeyi aksatmıyordum yemekte yapıyor onunla özelde ilgileniyor ve saygıda asla kusur etmiyordum.
Her şey güzeldi lakin çok fazla telefonla ilgilendiğini farkedince bir şeylerin ters gittiğini o an anladım. Takibe aldım ve aldatıldığımı öğrendim. Kiyameti kopardım. Çok kızdım bağırdım çağırdım saçlarımı bile sıfıra vurdum en çok dokunduğu saçlarımı.
Kendimi çok kötü hissediyorum. İçimi en çok acıtan şey bir aptal gibi sevildiğimi sanmam. Onca emek verdim evlat verdim karşılığı bu mu olucaktı.
Kimsesiz olduğum için mi tüm bu rahatlık acaba?
Tam 1.5 yıl ilişkileri olmuş bu kadına para yedirmiş birlikte olmuş gezmiş tozmuşlar...
Ben nasıl farketmedim.
Boşanmak istiyorum ama bu çocukları yetiştirememekten yeterli sevgiyi eğitimi verememekten hem anne hem baba olamamaktan korkuyorum. Ne mesleğim var ne tecrübem ne de kapısına gidecek bir büyüğüm var.
Çok bunaldım inthr edersem değerimi anlar diye dusunuyorum. Ben bu hayatta hiç mutlu olamadim hiç bir yere sığamadım.
Tek isteğim sıcak bir yuva huzur ve sevgi baska bir sey istemedim.
18 yaşında yurttan ayrıldım birini sevdim ona tutundum evlendim yuva kurdum hep hayalimdi zaten sıcak bir yuva.
Evliliğimiz çok güzel gidiyordu bana sahip çıkıyor iyi davranıyor resmen pamuklara sarıyordu çok ilgileniyordu. Hastalanıyordum başımda bekliyor bana yemekler hazırlıyordu kendi elleriyle ev işlerinde bana yardım bile ediyordu.6 yıl sadece evli kaldık bu süre zarfında 3 tanesi üçüz erkek biri de korunmama rağmen oldu kız evladım oldu şu an 2 aylık.
Çocuklarım var diye kendimi asla salmadım kendime çeki düzen verip hiç bir şeyi aksatmıyordum yemekte yapıyor onunla özelde ilgileniyor ve saygıda asla kusur etmiyordum.
Her şey güzeldi lakin çok fazla telefonla ilgilendiğini farkedince bir şeylerin ters gittiğini o an anladım. Takibe aldım ve aldatıldığımı öğrendim. Kiyameti kopardım. Çok kızdım bağırdım çağırdım saçlarımı bile sıfıra vurdum en çok dokunduğu saçlarımı.
Kendimi çok kötü hissediyorum. İçimi en çok acıtan şey bir aptal gibi sevildiğimi sanmam. Onca emek verdim evlat verdim karşılığı bu mu olucaktı.
Kimsesiz olduğum için mi tüm bu rahatlık acaba?
Tam 1.5 yıl ilişkileri olmuş bu kadına para yedirmiş birlikte olmuş gezmiş tozmuşlar...
Ben nasıl farketmedim.
Boşanmak istiyorum ama bu çocukları yetiştirememekten yeterli sevgiyi eğitimi verememekten hem anne hem baba olamamaktan korkuyorum. Ne mesleğim var ne tecrübem ne de kapısına gidecek bir büyüğüm var.
Çok bunaldım inthr edersem değerimi anlar diye dusunuyorum. Ben bu hayatta hiç mutlu olamadim hiç bir yere sığamadım.
Tek isteğim sıcak bir yuva huzur ve sevgi baska bir sey istemedim.
Güncellemeler
+1 yıl
Neden insanlar böylesine nankör kıymet bilmez ki anlamıyorum gercekten
Aşk İlişkileri
YKS2026
Gündem
Dünya Kupası
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
Cinsel Yaşam
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer