İyi değilim biraz konuşabilir miyiz?

Merhaba. Nerden ve nasıl başlayacağımı bilemedim. Direkt konuya girsem iyi olur sanırım. Arkadaşlar benim tabir-i caizse ar damarım çatladı ve bu durumdan mutsuzum. Ben muhafazakar ve baskıcı bir ailede yetiştim. Sonra evlendim ve boşandım. Ve ne olduysa bundan sonra oldu.. Eskiden kadın programlarında izleyip ayıpladığım, kınadığım bir çok şeyi yapar oldum. Evli adamla sevgili olmakta buna dahil. Onu bitirdim sonra ciddi olmadığını bildiğim açıkca ytk arkadaşı olalım diyen birini kabul ettim. O bitti sonra ayrı zamanlarda sevgililerim oldu malum olaylara girdim onlarlada. Bunun günahını ayıbını hepsini bile bile yaptım. Gerçekten kendime şaşırıyorum. Ben bu değildim ki beni anneler kızlarına örnek olarak gösterirdi bekarken.. Şimdi diyeceksiniz ki yapma zorlayan mı var? Haklısınız. Aklı başında olarak yapıyorum bunları ama bir yanımda kendimden nefret etmeye başladı. Eski beni çok özlüyorum. Gururluydu ağır başlı ve Allah korkusu olan bir kızdı. Onu kaybettim bir dahada geri gelmeyecek buna çok üzülüyorum. Bilmiyorum sebebini ama artık Allahla da aram açıldı. Eskiden tv de cuma duaları okurdu hocalar. Bende geçerdim tv karşısına beraber dua ederdim. Şimdi içimden dua etmekte gelmiyor. Allahı seviyorum yanlış anlaşılmasın dinden dönme vs yaşamıyorum. Bilmiyorum belkide artık yüzüm yoktur Allahla konuşacak bişey isteyecek.. Malum olaya girdikten sonra terk edildim. Arkadaşlarım bunu bilince o konu için kızıp üzüldüler. Keşke bari bunu yaşamasaydın şimdi çok acı çekeceksin vs dediler. Ama gariptir ki bu benim umurumda değil. Evet terk edildiğim için mutsuz oldum ama o durumu yaşadım diye hayıflanmadım. Bu kadarda gururumu kaybetmişim ne acı.. Üzgünüm nasıl anlatayım ne kadar anlatabildim inanın bilmiyorum ama ben bu kızı sevmiyorum. Eski kız gibi olmak istesemde kimi kandırıyorsun diyorum kendime yapamıyorum artık. Herşeyi bu kadar normalleştirmem normal değil..