Ben gerçekten yaşmayı hakkediyor uyum? Banim Yaşamam Hakmıdır?

Ben normal sırasdan bir ailenin çocuğuyum annem, abim, abla ve kardeşim var. Ben hep mi hep düşünürüm neden yaşıyorum, hep hayatım negatif gibi, gülmek sanki imkansızdan daha zor gibi, hep hayal ederim böyle ailemleyim mutlu mutlu aynı sofrada yemek falan yiyoruz annemde çok mutlu, gülüyor, şakalar falan yapıyoruz böyle, tabi bunlar hayalden ibaret sadece, çünkü şu anki durum tam tersi ve bunu hep düşündüğüm zaman kalbim sanki her zaman ağrıyor, ağlıyor ve hiçbir zaman bitmeyecek bir ağlama gibi, düşünmesi bile acı veriyor, abim uzaklarda, ablam var ama yok gibi de, kardeşimse agresif, sinirli bir çocuk, bir tek annem normal ve sanki ben olmasam bu aile daha iyi olurdu, sanki her şey benim yüzümden gibi hissediyorum " ben olmasaydım keşke" cümlesini kendi içimde ne kadar çok kullandım, anneme layık bir evlat olamadım, annemi nasıl mutlu edebilirim diyorum ama bir fark ediyorum ki anneme tam tersini yaşatıyorum. Annem hep başka çocukları özenir çünkü o çocuklar annelerini mutlu ediyor ve üzmemeye dikkat ediyorlar. Annemin gururlanabileceği birisi de olamadım, keşke olmasaydım.

Kendi içimi dökmek istedim sadece, yazdıklarımı okuduğunuz için çok teşekkürler, mutlu oldum okuduğunuz için ilk kez böyle bir şey yapıyorum amatörce olduysa özür dilerim elimden bu kadar gelebildi ve merak etmeyin herkes yaşiyor (ailem) sağ olun var olun