Eskiden çok sosyaldim bir sürü arkadaşım vardı ama şu an yapayalnızım hayat çok garip değil mi?

bilmiyorum bir an gelmişti ve herkesi sildim çok uzun bir süre böyle kaldım yalnızlıktan nasibimi aldım ama şuanda kurtulamıyorum ondan

arayanlarıda açmıyorum zaten

evet

bilmiyorum ki kimseyle konuşmuyorum çirkin değilim booyum kısa değil benimle konuşanları reddeiyorum galiba alışkanlık oldu bende kimseyi hayatıma alamıyorum ama bu durumdan da mutsuzum

psikolog önermene gerek yok :. )

yok ya bir şey olmadı aslında sahtelikten sıkılmış olabilirim kendimi bu konuda çok geliştiridim birinin yalanmı değilmi olduğunu anlıyabiliyorum ve çağımızda sürekli yalan söylendiği ihanetler edildiği için kendimi yalnızlığa kapattım galiba

dimi ne mutlu bana keşke kendim gibi birini bulsam bana dua et

tabi ki ama çok uzun zaman yalnız kalmak çok kötü etkiliyor insanı hani baazılarrı ilk defa yalnız kalınca diyorlar ki yalnızlık çok güzel bir şey falan gerçek yalnızlı tattıklarında o kadarda güzel bir şey olmadığını anlıyorlar

uygulama kafayı yedi bende

hee bende gözüktü reddetim sandım pardon :D

yok sıkıntı değil nasıl istersen saygı duyuyorum