Neden hayatta ailem dahil herkes benden nefret ediyor?

Sordum şu an bile soruyorum bu nefret haksızlık yapmakla fevri davranmakla alakalı değil

Varlığımla yokluğum bir biyer de olsam da olur olmasam da hatta olmamamı tercih ederler herkes mutlu bensiz

Hatalarım da olmuştur ama hatasız insan var mı ki benim üzerim de bi lanet var sanki nasıl anlatayım onu da bilmiyorum çocukken bile böyleydim

Kimsenin beni seveceğine mutlu olacağıma inanmıyorum çocukken hep dalga geçildi içine kapanık öz güvensiz biri oldum çıktım 25 yaşındayım ve insanlardan korkuyorum kaçıyorum yalnız kalmak istiyorum yalnız kalınca da psikolojim bozuluyo

Kötü insanların bile kendi gibi kötü arkadaşları var benim tek bir sevenim arkadaşım yok var aslın da ama benden herkes kaçıyo bulunduğum ortama negatif enerji mutsuzluk sıkıcılık götürüyorum resmen mesela biyere giderken kimse beni çağırmaz ya da biyere gidecez kimse beni beklemez hep tek başınayım hayatta ve çocukluktan beri bu böyle

Çocukluktan beri böyle napicam ben

Böyle yalnız çaresiz kimsesiz çok zor

Yalnızım kimsesizim çaresizim annem olmasa ölmek isterdim

Bilmiyorum ama sevilmiyorum insanlara bişey yapmasam bile araların da istemiyolar beni hadi yabancılar böyle olsa sadece anlarım kendi ailem bile sevmiyo beni