Baba sorunlari olan kızlar hakkında ne soylemek istersiniz?

yıllardır içinde bulunduğum durum.

artık bir adını koyalım bu durumun, yollarımızı ayıralım diyorum her defasında annem engel eliyor. daha bugün yarım saat önce yine aynısı oldu. gel babanı bayramla diye tutturdu. daha bugün bayram sabahı gereksiz, haksız, alakasız yere ağzıma s. çan babam değilmiş gibi sanki.
ben bayramlaşmayacağım artık gerek yok diyorum. bugün kararlıydım da, bayramlaşmayacaktım kesin kararım diyordum. annem dedi ki, bak oğlum bugün inmezsen bir dahası olmaz böyle kalır gider, onu boş ver benim hatrıma git bayramla, elini öp, benim birazcık hatrım varsa, azıcık beni seviyorsan git bayramla diye tutturdu. dinlemiyorum seni, duymuyorum anlamıyorum anne diyorum. kadıncağız yalvarıyor. gözümü kararttım dedim bu sefer bitti artık. yarın olsun evden de giderim dert değil, artık çekemeyeceğim beni bu evde tutan senin hatrın dedim. kapının önüne yığılıp biricik anam ağlamaya başlayınca sarıldım kaldırdım. tamam geleceğim sen git diyerek gönderdim.

elimi yüzümü yıkadım, babamın yanına gidince sinirden dişlerimi sıkarken çenem kitlenmesin diye ağzıma iki tane sakız attım. aşağıya indim, mutfakta karpuz kestim. içeriye karpuz tabağı elimde girdim. annem beni görünce gözlerinin içi güldü birlikte oturuyorlar. eğildim babamın elini öpmeye, bayram sabah kutlanır, akşam oldu geçti artık dedi. ben dedim ki babacığım, biz seninle bir senedir sabahları kavga etmeyiz, bu sabah neden kavga ettik bir düşündün mü dedim. acaba saçmaladığının ne kadar farkında diye. acaba hata yaptığını biliyor mu diye. annem oradan lafa girdi, şeytan dürttü sizi, bayramda nifak tohumu ekmeye çalıştı. ver elini hadi dedi. ver babacağım elini öpeyim dedim ama elini havaya savurdu. annem yapma hadi ver elini bugün bayram derken, babam ne dedi duymadım. sanırım kulaklarımdan duman çıkıyordu o esnada. son kez eline davrandım, tuttum öpmek için çekerken savuruverdi elini. annem bir şeyler dedi duymadım, ben kalktım gözüm dolu odadan çıksam mı dursam mı bilemedim. babam bir şeyler dedi yine duymadım. bacaklarım titremeye başlayınca şimdi çıkmazsam odadan yığılıp kalacağım annem beni böyle görmesin diye döndüm çıktım. annem babama kızıyordu, babam virüs var ne bayramlaşması gibi bir şeyler zırvalıyordu.

yukarı çıktım, karanlıkta sigaramı içiyorum hıçkıra hıçkıra ağlıyorum. içeriden ses gelince toparladım kendimi. annem çay getirdim sana dedi, çayı koydu. ışığı yakmadan ortalığı topladı. seni çok seviyorum oğlum, sen benim ay parçamsın canımsın dedi, bir şeyler daha söyledi gitti. kulak çınlamamdan duymadım ne dediğini.

ulan diyorum, kim babasını benim babamı çektiğim kadar çekmiştir. önümde bir tane bile örneği yok. ömrüm boyunca gördüğüm, duyduğum, tanıdığım en çekilmez, en zalim, en tahammül edilemez adam. daha görmeyi bırak, düşüncesi aklıma gelince tüylerim diken diken oluyor. çoğu zaman aradığında, bir lafı aklıma geldiğinde elimde bir şey varsa kendimi tutamayıp fırlatıyorum öfkeden. yanına ağzıma sakız almadan gidemiyorum çenem kitlenecek diye. arada annem olmasa, annem kendi hatrını sevgisini ortaya koymasa bende bu adamı çekmem, çekemem yani. düşünün bir tarafta ömrümce hatrını, hakkını ödeyemeyeceğim tek birtane insan var annem. diğer tarafta ömrüm hayatım boyunca dönüp yüzüne bakmayacağım, mümkün olsa hafızamdan sildireceğim diğer insan olan babam var. annemden başka hiç kimse beni babamla konuşmaya zorlayamazken, annem de bir tek babam konusunda ailemiz bölünmesin diye bana böyle baskı yapıyor.

kıramıyorum ki annemi. nasıl kırayım? sevmiyorum ve sevemiyorum ki babamı, nasıl seveyim?

adım gibi eminim, biz olmasak annem de çekmezdi babamı bu kadar sene...