Kimsenin en sevdiği olamamak?

Uzun zamandır boş bir haldeyim sanki kitaplardaki anlatıcı olur ya öyleyim etrafımda olup biten olayları izliyorum ama sanki o olayı yaşamıyorum sanki ben diye bir şey yok yalnız kalmak istedim, kaldım ama hiçbir şey yerli yerinde olmayınca düşünmeye başladım. Ben niye böyleyim diye. Sonra birkaç olay sonrasında kimsenin en sevdiği olmadığımı fark ettim. Zaten sevgilim yok, birisinden hoşlanamıyorum da.. Aklımın kalabileceği, öyle aşırı hoşlandığım birisi de olmadı. Aileme gelirsek annemin en sevdiği abim, babamın en sevdiği ablam. Ailem beni sevmiyor demiyorum, çok seviyorlar hatta ama en sevdikleri değilim işte… Arkadaşlara gelirsek bu hayatta yanlarında kendim olabildiğim sadece 3 arkadaşım oldu. Birisiyle kırgınım, görüşmüyorum. Diğeri ise asosyal, evden çıkmayı sevmez, ben şehirden giderken bile görüşmek istemedi, ne zaman arasam orada biliyorum ama en azında benimle görüşecek kadar değer vermesini isterdim. Sonuncu arkadaşıma gelirsek de pek bir laf bulamıyorum beni arar, sorar ve yanımda olurdu. Ama taşındım işte ya bir soğukluk girdi. Sanki artık ben arkadaşlarımı tanımıyorum, onlar da beni tanımıyor. İşte böyle yabancılaşınca da anladım ben kimsenin en sevdiği olamadım. Şu anda vakit geçirmeye arkadaşım var mı var ama hala şu üçünün yanındaki kadar ben olamıyorum ya da onların yanında olduğum gibi gülemiyorum. Bomboş izliyorum dünyayı, eskiye dönmek istiyorum, mutlu olmak istiyorum, kimsenin en sevdiği olmadığımı unutmak, bilmek istemiyorum. Bu hissettiklerime yorumlarınız nedir?
Kimsenin en sevdiği olamamak?
Cevapla