"Elalem ne der" diye düşündüğünüz zamanlar oldu mu?

Elbette oldu, çocukken, ergenken, hatta zannımca 1 ya da 2 yıl evvel de bu hapishanenin içindeydim, bilhassa çocukken elalem olgusuyla başa çıkabilmek bir hayli güç, yetişken iyi, kötü kendini koruyabiliyorsun lakin çocukken dağılmak daha kolay oluyor. Kendime elalemin pis, yılan gözleriyle baktığım zamanlarım oldu, kendimi cezalandırıyordum resmen şu elalem kaygım yüzünden, çabucak dağılıyordum, zor günlerdi. Aslında bizler de başkaları için bir elalem olabiliyoruz, insanın kendisi kendisine el olmasın mühim olan bu aslında, kendisine el olan elalem baskısı içinde boğuşup duruyor. Ne zaman elalem denen şu mapustan kurtuldum nefes aldığımı hissettim, kendime el de olmadım o mahkumiyetten kurtulmayı başarınca, elalem hep konuşacak, susmayacak, benim tek kullanımlık ömrüm milleti memnun etmek uğruna ziyan olamaz, bu hayatı yaşayacak olan benim, hakkımda nahoş, şeytani düşünceleri olanlar da var, hiçbiri umrumda değil, ben kendimi biliyorum, kendi derinliklerimi görüyorum. Aşağılıkların aşağılık, pis gözleriyle bakmıyorum kendime. Elaleme göre şekillenemez benim hayatım, hâlâ da değiştirmediğim, istikrarlı bir şekilde, kimseden etkilenmeden devam ettirdiğim bir hayat rotam var, elalem ne isterse düşünebilir, ben memnunum kararlarımdan dönmüyor oluşumdan, hem elalemin düşünceleri dahi değişebiliyor, bu elalem çok dönek, yanardöner bir şey de olabiliyor bazen, bazen de ikiyüzlü, içten içe hayranlık duyduğuna hasetleniyor, hasetlendiği içinde eleştiriyor, maksadı yükseldiğini görmemek çünkü. Bununla beraber elalemle de bir arada yaşıyoruz, tabii ki elaleme göre belirlenmiyor benim hayatım, elalem belirlemiyor benim hayat rotamı lakin elalemi de kendimden haberdar edecek değilim, herkesin kendine özeli olabiliyor çünkü. Neticede kız alınırken, kız verilirken, iş hayatına atılırken de elaleme soruluyoruz, herkesin de lanet okuduğu kişi olmamalıyız, çünkü istikbalimizi de etkiler bu husus, herkesin kötü andığı bir insanı kim iyi görür ki. İnsanların çapkın, sapık, haysiyetsiz, çirkef, şillet, saldırgan, geçimsiz, iftiracı, baş belası diye andığı bir insan olmamak lazım. Yerine göre düşmanın iğrençlik barındıran söylemlerini de düşündüğüm olmuştur, o düşman haklı mı diye empati yaptığım olmuştur, düşman tetikte bekler adice ve sinsice beni eleştirirken, kendime kıymamı ister çünkü lakin ben kendi huzurum için oturup düşmanın hakkımdakini düşüncelerini düşünürüm, şayet öyleysem kendimi yeniden inşa ederim kendi selametim için, şu düşmanlar bazen ne kadar faydalı olabiliyorlar, tabii ki bana karşı nötr olan elalemin de hakkımdaki düşüncelerini oturur düşünürüm, akıl merceğimden geçiririm, şayet ciddiye almam gerekiyorsa ciddiye alırım, çünkü bazen dışardaki insanlar bizi daha net görebilir. Hayatımın kalemini elalemin ellerine vermiyorum, o kalem benim ellerimde, itibarım, mutluluğum ve haysiyetim mühim, elalemin kendisi değil aslında.

Evet oldu. Hala daha oluyor. Çünkü gerçekten iğrenç bir toplumda yaşıyoruzz. Birçok insanın o kadar işi gücü yok ki kim, eve nerden kaçta gelmiş, kaçta çıkmış, kimle gelmiş, gelirken markete mi uğramış her şeyine bakıyorlar.. böyle yaşarken de insan milletin ağzına laf vermeden yaşamaya çalışıyor.

Oldu, oluyor, olacak.