İzin günlerinizi evde mi geçiriyorsunuz yoksa gezip tozuyor musunuz?

İşim yok asosyalim bekarım gençliğimi hep eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçirdim senelerdir evden dışarı çıkamıyorum utangaçlığım çekingenliğim kaygılarım iyice arttı kendimi hep eve kapattım

Ben de hep istek vardı gençliğim boyunca dışarı çıkmak çalışmak gezmek eğlenmek sosyalleşmek kız arkadaş edinmek sevgili olmak evlenmek istedim ama hiçbiri olmadı evden dışarı bile çıkamadım utangaçlık yüzünden kendimi hep eve kapattım senelerdir evden dışarı çıkmıyorum gençliğimi istemeyerek evde geçirdim senelerdir evde sıkılarak bunalarak yaşıyorum gençliğimi hiç ama hiç yaşayamadım her şey içimde kaldı kendimi eksik hissediyorum hayatı kaçırdım hayata geç kaldım yaşım ilerledikçe daha da utangaç oldum hayatım evden ibaret senelerce eve kapalı yaşadım buna nasıl dayandım hâlâ nasıl dayanıyorum bilmiyorum

35 yaşına geldim bu yaşıma kadar iş bulamadım çocukluğumdan beri utangaç çekingen içe dönük sessiz biriyim hiç açılamadım sosyalleşmek arkada çevre edinmek benim için öncelik değil olmasa da olur ama hayatın dışında kaldım gençliğimi hor evde geçirdim iş hayatım aşk hayatım sosyal hayatım olmadan gençliğim bitti benim gibi birini kimse işe almaz zaten ben evden bile çıkamıyorum gençliğimi hep eve kapalı yaşadım senelerce eve kapalı yaşamak beni fiziksel zihinsel duygusal sosyal psikolojik olarak olumsuz etkiledi yaşadığımı unuttum dışarı çıkabilmek bile bana hayal geliyor

Benim elimde ama ben adım atamadım utangaçlığım hep bana engel oldu hayatımı kontrol etti kendimi hep geri çektim hâlâ aynıyım yaşım ilerledikçe her şey daha da zorlaştı

Ama benim utangaçlığım kişiliğimin bir parçası gibi bunu kontrol edemiyorum ki utangaçlık bana hep engel oluyor kendimi istemsizce geri çekiyorum

35 yaşına geldim çocukluğumdan beri utangaçlığım hiç geçmedi ve maalesef zamanla daha da arttı ve hayatımı hep olumsuz etkiledi bunu istesemde atlatamadım gençliğimin en güzel yıllarını eve kapalı geçirdim utangaçlık gençliğimi mahvetti

Utangaçlık yüzünden hayatımı kazanamadım özgürlüğümü hissedemedim hep tutsak gibi yaşadım kendimi eve kapattım çocukluğumdan beri utangaçlıkla mücadele ediyorum ama hiç yenemedim utangaçlığa yenildim hayatım mahvoldu gençliğim mahvoldu hiçbir yaşam deneyimim yok hiç gezemedim eğlenemedim çalışamadım sosyalleşemedim kız arkadaşım sevgilim olmadı normal arkadaşım çevrem bile yok senelerdir yalnızım evdeyim ömrüm evde geçti gidiyor yaşadığımı unuttum dışarı hayatımı evden dışarı çıkamadan yaşıyorum ailemden başka kimse yok hayatımda iş hayatında aşk hayatından sosyal mahrum kaldım hayatın güzelliklerinden mahrum kaldım

Baya yorucu sanırım ya dimi A 101 daha zor diyolardı

Özl ysmak istermsn