Eskiden yaşadığınız semtten geçerken ya da önceki oturduğunuz evin önünden geçerken duygusal bir durum yaşar mısınız?

açıkçası okulu oldum olasi sevmedigim icin ilkokul, ortaokul ve liseyi okudugum yerlerin önünden itinayla gecmiyorum. Yolumu uzatir yine de geçmem. Hem okulu hic sevmedim hemde iyi anilarim yok. O yuzden ilerde bu sehirden gitsem bile gezerken okullarimin inunden gececegimi sanmiyorum. Bir de iyi ogretmenlerimde olmadi. Okulun onunden geçip es kaza yuzunu gormek istemedigim kisileri de gormek istemiyorum. O yüzden okul acisindan duygusal seyler yaşamıyorum. Ama eski mahallelerimizde bu mahalle cok sicakti cok guzeldi keske burdan ev alsaydik dedihim oluyor.

Yaşadım. Sanki çocukluğum o evde, o mahallede hep benim gelmemi bekliyormuş gibi hissettim. "Beni burada yalnız bırakma, tut ellerimden ve bu kez de sen benimle parka gel. Kimse gelmezken gönlü kırılıp küsen o kızı bir kere de sen güldür. " diyor adeta.

Her gün geçiyorum aracımla çocukluğumu yaşadığım mahallenin içinden. Büyüdüğüm eve bakıyorum ve huzunleniyorum. Nereden nereye. 90larda çocuk olmak bir başka idi