Hangi alanlarda yetinmek yeterli geliyor? Rutinlerinizin hangileri bu da kâfi dedirtiyor?

Kimsesizlik demek istiyorum.. melankoliklik olmasın ama annesiz büyüdüğüm için bazı yerlerde çok hassas biri oldum.. bazı durumlarda olgun kaldım, alttan almak bana düştü, susmam gereken yerleri bildim, bazen fazla sustum, bazen çok konuştum, çok sevdim, abarttım belkide ama öyle olması gerekiyordu, o an bana o doğru geldi.. elimdekileri korudum, onlarla yetinmeyi hep bildim, hiç bir şey altın tepside sunulmadı, hazıra konmadım mesela, hep uğraştım, çok istedim mevladan, bazısı oldu, çoğu oldu şükür bazısı zamanı bekliyor sanırım.. ya da olmadı diye hayrımadır diye teselli ediyorum kendimi.. sonra neden olmadığını gördüm, şükrettim, iyi ki olmamış dedim,.. evet insan elindekileriyle yetinmeyi bilmeli, aile, iş, sevgilik, arkadaş, para, yaşam, hepsiyle yetindim.. bazen zorlamayı çok istedim, zorladım ve oldu ama tatmin olamadım anladım ki zorlamamak gerekiyormuş kendiliğinden olursa olurmuş.. yazdıkça ne kadar dolmuşum onu farkettim.. Belki de tükenmişimdir. Bir şeyler için uğraşacak çabayı kendimde bulamıyorumdur. Benim de emek vermeden güzel giden şeylere ihtiyacım vardır. Hep ben yorulmak istemiyorumdur. Yeniden inanmaya ihtiyacım vardır. Beni bana geri vermek istiyorumdur.. Sustuğum şeyler var, hiç konuşamadıklarım, hiç bir zaman da konuşamayacaklarım. İçinde kaybolduğum şehirler var, bir de; İçimde kaybolup giden insanlar..

Tabi ki her şeyden önce sağlık, an geliyor insanın sağlık olsa yeter dediği oluyor. Ama daha günlük hayattan bakacak olursam sahip olduklarımın değerini çok iyi bilirim, iyileştirebileceğim bir noktası varsa da olanla yetinmekle kalmam ve elimden gelen çabanın tamamını gösteririm. Daha iyisini yapamadığım, yapamayacağımı bildiğim noktada var olanla yetinirim ancak.

Sağlıklı olalım da gerisi bir şekilde hallolur zaten düşüncesindeyim her zaman. Sağlıklıysam huzurluysam yetinirim bunlarla