Babam zorluyor. Kapanmak istemiyorum. Ne yapmalıyım?

Ben 24 yaşındayım bu durumu 13 14 yaşlarından beri çekiyorum. Babam hoca olduğu için Beni zorla lise de kapandirtti. Kendimden o kadar nefret ediyordum ki anlatamam. Kendime özsaygım özsevgim hicbirseyim kalmadı. Çünkü istemediğim birseyi sırf okuyabilmek için yapmak zorunda kaldım. Hep kendimi asagi gördüm okuldaki arkadaşlardan. Sadece ders çalıştım. Aynaya bile bakmaktan nefret ediyordum. Bana sevdirmek yerine tehditlerle kapattırdı. Neymiş kazanmazsa okul yok. Tabi köy hayatı bir çok zorluklar var. Okumak benim tek çıkış yolumda. Bu yuzden 4 yıl boyunca kapalı kaldım. Üniversiteyi kazandıktan sonra ondan habersiz açıldım. Kendimi kendim gibi hissettim. Sanki özgürlüğünü geri almış gibi. Ben dinime çok duskundum lise zamanlarında. Zaten benim lisemi de değiştirip imamhatipe vermişti. Rabbım çok seviyorum ama cok zoruma gitti. Babamın zoraki tehditlerle yaptırması. Şimdi öğrendiği gibi hergun beddualar ediyo. Ben senin baban degilim diyo. Benimle konuşmuyor. Ben onu rezil etmişim. Sadece saçımı açtım. Başka bir yerimi açmadım. Bana güzelliklerle söyleseydi kendi içimden gelebilirdi. O kadar zorlayinca dayanamadım artık. Bu lafları çekmeye katlanamıyorum. İş arasam onu da bulamıyorum. Buradan kaçıp gitmek istiyorum. Onun benden daha fazla utanmasini istemiyorum. O haklı ama bende yapamıyorum. İstemiyorum. İçimden inanın gelmiyo. O kadar nefret ettirmiş ki baş ortuden. Kapattığımda nefesim daralmaya başlıyor. Keske böyle olmasaydı. Hergun Bana lanetler okumasa keske. Zaten yakında ölürüm heralde. Bunları anlatacak kimsem yoktu o yüzden yazdım.