Annem neden böyle? Ben neden böyleyim?

24 yaşındayım. Küçüklüğümden beri hep sorunlarla büyüdüm. 17 yaşımda evlatlık olduğumu öğrendim. Bundan 2 yıl önce 1 sene içerisinde önce anneannemi sonra babamı sonra da teyzemi kaybettim. Annem oldukça yaşlı bir insan 59 doğumlu. Çocukluğumdan beri zaten annem hep sinirli ve öfkeli bir insan oldu. Mahallede arkadaşlarım bile annemden korkardı. Tabii ki iyi yanları ve merhameti vardı ama babamla teyzemin kaybından sonra çok değişti. Biliyorum onun için çok zor oldu hayat ama ben artık yaşamayı unuttum. Sırf annem üzülmesin diye kendim bile üzülemiyorum. O kadar asabi ve hayatı salan bir insan oldu ki anlatamam. Evet 24 yaşındayım ama herkes anne şevkati ister. Hasta oluyorum kalkıp kendim ilaç alıp kendimle uğraşıyorum. Annemin yanına gidip söylediğimde olmasaydın diyip geçiyor. Ev temizliği umrunda bile değil. Afedersiniz evi bk götürse umrunda olmaz. Her şeyi ben üstlendim. Arada bir kalkıp yemek yapıyor sadece bu kadar. Ne dersem diyip tersliyor. Yüzü hep asık. Kendi kişisel bakımına bile özen göstermiyor. Hayatı o derece salmış. Ben anne kalk yıkan dediğimde kalkıp yıkanıyor. Bazen yaşadığım şeylerden dolayı hıçkıra hıçkıra ağlıyorum ve duymasına rağmen yanıma gelip ne oldu bile demiyor. Anne canım şunu istedi bunu istedi dediğimde bile burnumdan getiriyor bana zehir ediyor. Üzülmesin diye susmaya çalışıyorum bağırmıyım diyorum ama bende insanım bazen dayanamıyorum ve bağırıyorum çağırıyorum. Ama artık o kadar psikolojim bozuldu ki öfke problemleri yaşamaya başladım ve bende agresif bir insana dönüştüm. Sinirden öfke krizleri geçiriyorum ve bu tamamen bağırmadan içimde hallediyorum. Yumruğumu sıkıyorum çünkü bir şeylere vurma ihtiyacım oluyor. Tabii ki anneme asla vurmam ama bazen öyle anlar oluyor ki diyorum anneme vurayım belki susar. Çevremdeki insanlara ben de bağırır oldum. Ama içimde anneme karşı aşırı merhamet ve sevgi olduğu için anneme de kıyamıyorum. Ödüm kopuyor ölücek ve ben yalnız kalıcam diye. Annem zaten şeker hastası ve geceleri bazen düşük şeker krizine giriyor diye geceleri uyku uyuyamaz oldum. Yeni doğum yapmış anneler gibi, annemin nefesini dinliyorum. Hiçbir arkadaşım yok. Tüm arkadaşlarım sanaldan tanıdığım insanlardan ibaret. İçime kapandım özgüvensiz oldum, aşırı kilo aldım, kendimi saldım. Sanki 24 yaşında genç bir kız gibi değilde 6 çocuklu dul kadın gibiyim. Markete bile gitmek istemiyorum. Her şeyi eve sipariş ediyorum. Ama artık bazen o kadar bitik hissediyorum ki kendimi yaşama amacı bile bulamıyorum. Ailem yok, param yok, arkadaşım yok, sosyal çevrem yok, kilo desen almış başını gidiyor 150-160 kg falanım. Psikologa git gibi spora git gibi nolur önerilerde bulunmayın. Hepsine gittim olmuyor. Yalnızca dizilerde öyle konuşarak problem çözen psikologlar. Devlete gittiğinde sakinleştirici ilaç verip gönderiyorlar.