Bir küçük rica?

Arkadaşlar ne olur maddi ve psikolojik durumunuza bakmadan sırf çocuk yapmak için yapmayın. Benim annem psikolojik olarak gerçekten bitik ve olgunlaşamamış bir kadın mesela. Çocuk yetiştirmeyle alakası olmayan ama en ufak bir eleştiride küplere binip tamam ben annelik yapamadım diye küplere binen bir kadın. Hayatımda bana en büyük travmaları, en büyük acıları genelde annem yaşatmıştır. Ona rağmen beni sevsin, onaylasın diye didinip durdum. Eşimle tanıştıktan sonra anladım bir insanın ufak bir sevgi kırıntısı için bu kadar çaba sarf etmemesi gerektiğini. Benim de yorulabileceğimi, hastalanabileceğimi, dinlenebileceğimi hep eşimden öğrendim. Annemin evindeyken hep çalışır aldığım paranın yarısını ya da daha fazlasını anneme verirdim. O zamanlar severdi beni. Ama çalışmadığım zamanlarda mutlaka bir kavga çıkarır evden kovardı beni. Hasta olduğum ve evde iş yapamadığım zaman birkaç gün susardı sonra söylenmeye ve kavgaya kadar götürürdü işi. Evlendikten sonra hasta olunca kendimi baya kötü hissetmiştim mesela. Eşim de bana kızacak, söylenecek, surat asacak sanıyordum ama öyle olmadı. Aksine kendimi zorladığım zamanlarda kızardı neden dinlenmiyorsun diye. Anneme hala daha bu konuda eleştiri yapamıyorum veya derdimi anlatamıyorum. Ne zaman konusu açılsa anlatmaya çalışsam demediğini bırakmaz lafı insanın ağzına tıkar. Neyse çok uzattım kusura bakmayın. Demem o ki sırf aile kurtarmak için, çevreden hadi çocuk yap baskısı geldiği için çocuk yapmayın. Gerçekten sevmeyecekseniz çocuk yapmayın, sırt çevirecekseniz çocuk yapmayın. Biz bu dünyaya gelmeyi kendimiz seçmiyoruz. Sevgisizliğinizin, psikolojik problemlerinizin acısını bizden çıkarmayın.