Kendiniz kadar güvendiğiniz biri var mı?

Aileme güveniyorum lakin kendimden çok değil ya da kendim kadar değil. Ailem dahi olsalar beni hayal kırıklığına uğrattılar, babam bana büyük kazıklar attı, yine de babamdır, canı sağolsun. Rabbim başımdan eksik etmesin lakin babam benim ağacım değil, babam dar bir adam, tahammülsüz bir adam yine paraya ihtiyacım olsa geri ödemek koşuluyla en rahat ondan isterim, zaten arkadaşım yok, olsa da arkadaştan borç istemem, babamdan isterim, o da ikiletmeden verir, sonuçta ödüyorum, babam bana liman olmaz, baba gibi değildir, bir dağ değildir benim babam, utandırır insanı, rahatça kırar, eleştirir mütemadiyen. Annem ise;babamdan daha iyidir lakin o da görmez beni, gözlerimdeki hayal kırıklığını, incinmişliği gördüğü zaman da görmezden gelmişti, sen haksızsın diyerek büyüttü beni hep, nasıl her zaman haksız olabiliyorum, orası da şaibeli bir durum, neyse ki kendime annelik, babalık yapmayı öğrendim, benim annem de benim babam da, ben kendimin herşeyiyim, onun için en çok kendime güveniyorum, herkesten çok, çünkü kendi çıkarları için annem de babam da beni hiçe sayar, yanlışlarımı yüzüme vuracak kadar benimle yüz göz olan bir adamdır benim babam, yaptıklarıma yanlış da denmez lakin o yüzüme vurur, ne anlıyorsa, ne geçiyorsa eline, sonuçta kimseye zararım yok, annemi babamdan daha çok sevsem de ona da kendimden daha çok güvenmiyorum, o da utandırır beni, azarlar, halbuki nezaketten yoksun olmamak lazım, kalp taşıyan duyguları olan bir insanım sonuçta ben. Bazı kızlara çok imreniyorum, saçlarının teline zarar gelse aileleri deli oluyor, ben yere düşsem, kafamı bir yere çarpsam benim babam güler, öyle bir adamdır benim babam, annemin de içi hiç titremez, farklılar, bana iyilik yaptıkları zaman karşılık beklerler, yine de Allah onları başımdan eksik etmesin tüm kırılmışlıklarıma rağmen. İşte bu sebebten ben, en çok kendime güveniyorum, çünkü ben kendi ellerimi tutarım hayat boyu, çünkü ben kendimi mutlu ederim, ben kendime iyi gelirim.