Ailem sevdiğim kızı uygun bulmuyor. Kim haklı bu durumda?

Ocak ayında yurt dışına yaptığım bir seyahatta yarı Belaruslu yarı Azeri bir kızla tanıştım. Ardından iletişimimizi sürdürdük ve o Belarus'ta ben Türkiye'de konuşma sürecimiz devam etti. Mayıs ayında ben Minsk'e kendisini ziyarete gittim ve güzel bir hafta geçirdik.

Haziran'da da o bir haftalığına Türkiye'ye geldi ve birlikte zaman geçirme fırsatımız oldu yine. Bu süreçte ailemle de tanışma fırsatı buldu.

Ne yazık ki kırılma noktası da burada başlıyor. Ailem ilk iki gün kendisine karşı gayet olumluyken ve güzel ağırlamışken, İstanbul'dan Antalya'ya tatile gittiğimiz dönemde ailemin tutumu tamamen değişmiş, kız arkadaşıma öcü gibi bakmaya başladılar. Yalnız bundan çok kısa bir süre önce abimin eşi "Ben bu ailede ikinci gelin mi olacağım?" diye hep sızlanıyordu. Gerek şakayla karışık, bazen de ciddi bir tavırla. Antalya'dan İstanbul'a döndüğümüzde annem "Ben bu kızı istemiyorum. Hiç sana göre değil. Ne biçim kıyafetler giyiyor bu" gibi akla mantığa uymayan bahaneler üretmeye başladı. (Gerek aileme saygıdan, gerekse de yapısı gereği elbise giymeyi tercih ediyordu kendisi genelde ve annem bunu asla kabullenemedi)

Ardından konu bir şekilde evliliğe gelmiş, yol haritamızı ailemle paylaşmak istedik. Burada da annem gayet sert çıkışlarda bulundu ve kız arkadaşım da iyi kötü Türkçe anlayabildiği için hepten can sıkıcı noktalara geldi konu. Çünkü kendisine gayet sinirli bir şekilde düşüncelerini aktardı. Ben her iki taraf zedelenmesin, işler rayından çıkmasın diye çabalasam da, kız arkadaşımı bir haftanın sonunda ülkesine uğurladım.

Ayrıca bunun öncesinde ailem, kız arkadaşımın ailesiyle tanışma niyetindeydi ve bunun için Belarus'a bir ziyaret gerçekleştirecektik. Ancak bu olaylardan sonra asla gitmek istemediklerini ilettiler bana. Ben bu süreçte yine ağzıma geleni söylediysem de, değişen bir şey olmadı ve beni "Bak bu kız sana uygun değil. Müslüman bile değil" diye başlayan ikna turlarına başladılar.

Evet, benim ailem bazı şeyleri görmüş olabilir, haklı da olabilirler ama bu tavrı asla normal kabul edemiyorum. Bu olaydan iki hafta sonra kız arkadaşıma istemeye istemeye ayrılmak istediğimi belirttim ve haliyle yıkıldı.

Bu durumda ilişkinin yürümeyeceğini düşündüm hep ve mantığımla karar vermek zorunda kaldım.

Tüm bu olayların ardından abimin eşi, ablasına da bu durumu yetiştiriyor ve "Bak ben de bir evlilik yapacaktım, olmadı. Çok zor süreçti. Sen de aynısını yaşayacaktın kesin. Bu kız sana göre değildi" diye nutuk çekti. Tabii ben kendisine de ağzının payını versem de, "Tecrübe konuşuyor" diye kendilerini haklı görmeye devam ettiler.

Bu süreçte sizce kim haklı, kim haksız?

Siz olsanız ne yapardınız?