Ne zaman yüzümüz gülecek?

Yani mesela kardeşimin okul ihtiyaçlari oluyor eşofman vs annem aramıştı eskisini giysin demiş emekli maaşı var evi de kira değil. Ben ünv okurken hiç destek olmadı.

Kriz olmadan önce de aynıydı daha bir senedir böyle bir durumdan geçiyoruz ekonomik olarak. Önceden de arayıp birşeye ihtiyaç var mı diye sormazdi

Yaşadığımız yer çok küçük iş imkanı çok az şehirde çalışasam desem kira felan derken zor geçirim bakalım belki burada yani yaşadgim yerde bir iş bulurum en çok ihtiyacım olan şey bu durum kötülestikce kendimi baskı altında hissediyorum.

Açıköğretim okuyorum örgün de bitirdim

Fen edebiyat fakültesi mezunuyum

Girdim ama maalesef olmadı açıktan isg okuyorum inşallah bu alandan iş bulurum maaşları iyi diyorlar.

Belediyeye de cv biraktim ama torpil işliyor çok fazla o yüzden olmadı keşke olsa kendi evimiz gül gibi gecinirdik çok istedim

İşte buara çabalıyorum annem de öyle çabalıyor. Ama iş bulana kadar hep kendimi aşırı kötü ve gergin hissediyorum şuanda 4.000 lira gibi bir miktarla geçinmeye çalışıyoruz düşünün annem artık her şeyi hesap etmekten çok yoruldum diyor elhamdülillah sağlıklıyiz evimiz var ama bu şartlarda geçinmek bu gelirle artık çok zor psikolojimiz bozuldu.

Küçük bir ilçede

Ya ne bileyim annemle ayrılmış olabilir ama bize hiç desteği yok. Ehliyet almak istemiştim mesela belki destek olur diye söyledim al diye geçiştirdi ünv zamanı giderleri nasıl odediniz diye sormamis. O kadar çok şey var ki. Babası arkasında olan kızlara bazen çok özeniyorum. Benim yaşım 25 ama kafam 50 gibi 😣