İslam'dan uzaklaşıyorum ama istemiyorum. Kendimi nasıl ikna ederim?

"Bir ben vardır bende, benden içeri" demiş ya Yunus Emre aynı durumdayım şu an. Bir ben Müslümanlardan ve İslam'dan nefret ediyor, bir ben İslam'ı doyasıya seviyor. Hocalar, ülke iktidarının din politikası ve halkın cahilliği dini duyduğu gibi yaşaması uzaklaştırdı beni dinden, müslümanlardan nefret eder hale geldim. Sanki bir karanlık mağaraya çektim kendimi, sorgu halindeyim sürekli ama o mağranın içinde beni aydınlatacak şeyi arıyorum ama bulamıyorum. Belki yakında ama göremiyorum, etraf çok karanlık. Dünyevi şeyler benden uzaklaşıyor yavaş yavaş, batıyor içimdeki karanlığa. Çıkmazdaymışım gibi hissediyorum kendimi. Gerçekten bir öküz bindi sırtıma ama bu öküz o kadar ağırki kaldıramıyorum, dünyevi bir ağırlık değil çünkü bu. Ne birinin ölümü kadar sarstı bu beni, ne da berbat hayatım kadar, bu ağırlık çok başka. Belki bu hisleri yaşayan vardır aranızda. Her islamı siteye baktım ama sanki bu basit bir şeymiş gibi adım adım anlatmışlar. En güzel cevabları ilginçtir ki bu sitede buldum ve okuduğum bir kaç kitapta. O yüzden birinizin hissedebileceğini düşündüm bu hisleri, derman olmasa bile, aynı derde sahip olup birlikte arayabileceğim.

İslam'dan uzaklaşıyorum ama istemiyorum. Kendimi nasıl ikna ederim?
Cevapla