Aile & Toplum

Çırpındıkça derine batıyorum?

  • Çok yalnız ve yorgun hissediyorum. Sadece hissetmek değil, daha öte bir duygu. Çevremdekiler bana ne olursa anlatabilirsin diyor. Herkese zaten anlatacak kadar güvenmiyorum. Anlattığımda bunları bi doktorla görüşebilirsin tarzı cevaplar veriyorlar. Artık onların enerjilerini sömürmek istemiyorum. Artık zamanlarını çalmak istemiyorum.. burada içimi dökebileceğimi düşündüm. Döksem bir şey değişecek mi? Hayır tabi ki.. değişmesi iki güzel sözle olmayacak kadar imkansız.. 17 yaşından beri psikiyatriste gidiyorum. Bu tarz yoğun mutsuzluğu ilk kez hissettiğim zaman liseye başladığım zamandı. Son sene terapilere başladım. Herkes beni sorunlu gördüğü için. Lisede ve normal arkadaş ortamlarında sürekli dışlandım. Ailem zaten baş belasıydı. Ne kadar çok sevemeye çabalarsan o kadar nefret ettirdiler kendilerinden. Sandım ki sorunluysam eğer bir tedavisi olmalı. Tek başıma üstesinden gelemediğim için psikiyatriste gitmeyi kabul ettim. İlk başta sosyal anksiyete depresyon gibi tanılar konuldu.. ilaçla kullanılmaya başladı. İlaçlar yüzünden sürekli uyuyordum. Sürekli uyumak istiyordum. Hiçbir şey yapmak istemiyordum ve sürekli ağlıyordum. Derslerde de uyuduğum için hiçbir şeye odaklanamadım. Simav senem mahvoldu.. ama sürekli uyuduğum için sorumlusu ben oldum. Hiçbir şey yapmadığım için sorumlusu ben oldum. Kendi başıma ayağa kalkmaya çalıştım. Tabi her seferinde bir şekilde yeniden düştüm. 2019 senesinde bir kez daha sınava girip hayatımı kurtarmak istedim. Eskişehir hayalini kurduğum bi şehirdi. Üniversiteyi bölümü isteyerek gittim. Ama umduğumu bulamadım. Daha da yalnız hissettim. Daha da boğuluyor gibi hissettim. 2. Sene pandemi yüzünden uzaktan eğitim oldu. Bu süreçte intihara kalkıştığım zamanlar oldu.. antidepresan içip acısız bi şekilde ölmeye çalıştım. Ama 2 denemede de sadece gün boyu uyudum. Sonrasında hastaneye yatmak zorunda kaldım bu kadar ileri gittiğim için. Anlatınca yardım edilir sandım. Ama ailemde hastaneye yatmamın daha iyi olacağını söyledi. 2 hafta hastanede kaldım. Çıkmak için sürekli iyiymiş mutluymuş gibi davrandım ve çıkış sürecimi hızlandırdım. Ailem sadece desteklediğini sandı beni her destekleyici cümlesi içimdeki bir şeyleri kırdı bir şekilde üzücüydü. Okulu istemekle yapmanın farklı olduğunu düşünüp bıraktım. Bir kez daha şansımı denemek istedim. Bu seneye toplam 4 kez sınava girdim. Hiçbirinde istediğim sonucu elde edemedim. Bu sene de bir yere gidemeyeceğim muhtemelen. Doktorum yapamazsın demişti. Çocukça bi hevesle yapabileceğimi kanıtlamak istedim. Haklı çıktı. Üniversiteden tanıştığım biri vardı. Bu sene sevgili olmuştuk 3 ay gibi bi ilişkimiz oldu.. ikimiz de hala birbirimizi seviyoruz. Ama ayrılmak istedim. Çünkü gelecek planlarımız farklıydı. Ve ben bi şekilde hep taviz vermek kalacaktım. Kendimi iyice kaybolmuş bulmak istemedim. Evlenince de mutsuz olmak istemedim ve ayrıldım. Üstüne üniversitede sonucum da bir işe yaramıyor ve yine aynı süreci yaşamak istemiyorum.
Güncellemeler
+1 yıl
o kadar boğuluyorum ki. Sonucunda Hiçbir başarısı yeteneği olmayan bir işe yakışmayan biri oldum. Ölmek için her gün dua ediyorum. Tek istediğim. Hayattan tek istediğim sadece biraz huzur. Bunu anneme söyleyince sen böyle huzuru zor bulursun demişti. Babam ufak hastalanıp yatsam gebersin der. Ben artık o kadar yoruldum. O kadar tahammül edemiyorum ki hiçbir şeye. Kendimden nefret ediyorum. Her şeyinden..
Güncellemeler
+1 yıl
. en çok da kendime tahammülüm yok. Yok olmayı diliyorum her gün. Biraz değer görüp sevilip farkına varılmak istiyorum.. çok yoruldum. Kendimde bir şeyler yapacak enerji bulduğumda bir şekilde güçlü hissettiğimde mutlu hissettiğimde bu en fazla 1 2 hafta sürüyor hiçbir şeyin sonunu getiremiyorum hiçbir şeyi düzgün yapamıyorum hiçbir başarım yok böylece vasıfsız ölmek istemiyorum ama o kadar yoruldum ki hiçbir şey yapacak enerjim yok en basit akrivite dış fırçalamak ama onu yapacak enerjiyi bile
Çırpındıkça derine batıyorum?
Cevapla
Lise Soruları Üniversite Soruları Eğitim Soruları