Evin tüm işlerine koşturuyorum yine kimseye yaranamıyorum?

Bunu yazarken bile ağlıyorum. Biz iki koz kardeşiz ben 19um ablam 24. Annem durmadan bana psikolojik baskı uyguluyor. Evin bulaşığını, çamaşırını, temizliğini her işini ben yapıyorum. Sabah kalktığım gibi kahvaltı hazırlıyorum sonra bulaşıkları yıkayıp mutfağı temizliyorum. Sonra öğren kim ne yemek yaparsa yapsın arkasını ben topluyorum. Ablam bazen sadece kendisini yemek yapıyor makarna galan bulaşığı arkasında bırakıp odasına gidiyor sonra annem bana kızıyor niye bulaşıkları yıkamadım diye. Ablam yıkasın deyince de ne hayırsızların kalıyor ne vicdansızlığım. Bana duygu sömürü yapıyor ben mı yıkayım bu yaşlı halimle diyor veya biz ilerde senden bir bardak su istesek vermezsin tarzı şeyler söylüyor. Kalbim o kadar kırılıyor ki. Hizmetçi gibi kullanıyorlar beni. Ablamla aynı odada kalıyoruz kendisi çok pis bir insan. Kayladığım kıyafetleri deneyip ortaya atıyor dolaba koymuyor. Kanlı pedlerini alıp makyaj masasının üzerine koyuyor. Odayı havalandırmıyor b*k kokuyor içeri. Ben o kadar tiksiniyorum ki odadan sadece uyumaya geliyorum gün içinde hiç kalmıyorum. Annem ise bana kızıyor pis kızlarısınız diye. Ben naptım? Sonra ağzına geleni sayıyor ablama gıkı çıkmıyor hep benim üzerime yükleniyor. O çalışıyor yoruluyor diyor ama evde olunca da bir işin ucundan tuttuğu yok. Yemin ederim bıktım bu evin tüm işlerine koşturuyorum ablam prenses muamelesi görüyor ben hayırsız evlat ilan ediyorum o da yetmezmiş gibi düşmana bile söylenmeyecek sözlere maruz kalıyorum. Niye böyle yapıyorlar ya kızları değil miyim ben?