Neden bu kadar boş yaşıyoruz?

Telefonla uyuya kalmıyorum sosyal hesabim yok buraya da nadir giriyorum ama kendime gelemiyorum bende.. insanlardan kaçıyorum herkesten bazen işe giderken bile ayaklarım geri geri gidiyor kimseyle konuşmak istemiyorum ama yalnız da olmak istemiyorum artık yoruldum kaçıyorum kactigim yerde biri olsun beni tutsun artık istiyorum üniversite okuyup yeni bir şeyler elde etmek istiyorum yeni başlangıçlar hayattan daha alacaklarim var diyorum kendime ama umutlarım tek tek azalıyor kaybediyorum..

Ben eskiden çok kitap okurdum biliyomusun? Bir zevkim vardı şiir okurdum mesela söz karalardım kendimce bir seyler yapmaya tutunacak dal aramaya çalışırdım kütüphanede calisiyorum şimdi kitapların yüzüne bakmıyorum herkesten kaçıyorum bilmiyorum farklı aktivite deneyecek duygumda hissimde kalmadı. Belki çocuk olmak istiyorum dinlemek istiyorum yeniden masal.. kendimi hiç iyi hissetmiyorum bazen arkamdan kimse konuşmasın diye yapamadım diye bir not paylaşsam kendimi bıraksam diyorum millet okuyup arkamdan acır miydi neyi yapamadı diye düşünür muydu diyorum kendimce hayattan kopuyorum gün geçtikçe içimde küçük bir çocuk kaciyo herkesten elinden alınmış pamuk şekeri ya da elinden yere düşürmüş donduma gibi ama benim hala alacaklarim var dünyadan