Tanrılar İnsanların Hayal ve Arzularından mı doğar?

İnsanlar hayatları boyunca daima kendinden üstün ve kendinden güçlü canlıların, cansızların kısacası tanrıların olabilecegine inanarak geçirirler. Bazen fani olduklarinı kabullenememekten bazense sadece sığınacak bir liman, başını yaslayıp kendini kurtaracak bir kimse arayışlarımizdan ve bizden üstün bizim yapamayacaklarımızı yapabilecek bir şeyin olduğunu kabul etmemiz gerektiğinden buna inanmak isteriz. İnsan rasyonel olabileceği kadar irasyonel bir varlıktır. Bir şeyi görürüz ve varlığını sorgulamak yerine gördüğümüz için var deriz ( duyu organlarımzla şahit olduğumuzdan). Peki ya görmediğimiz şeylere neden bağlanırız diye soracak olursak? Basittir insanın anlam arayışı, bir şeylere inanmak isteği, mantıklı ya da mantıksız karar verme duyusu, iç güdüsel davranışları bizleri rahatlatır. Evet rahatlatır, çünkü bu bizi gerçeklere nazaran sanki daha çok hoşnut edercesine davranıriz. Kısacası insanlar için tanrı vardır ya da yoktur insanların duyguları vardır ya da yoktur demekle aynı kefeye konacak bir durumdur. Ve şu düşünceyi düşünmeden duramıyorum, günümüze kadar tanrı kavramı bulunmamış olsaydı bugün bile yine tanrıyı bulabileceğimizi hatta tanrı diye bir şey vardır diyeceğimizi görmemek elde değil. Kısacası insanlar imkansızlığa imkanı olan durumlara kıyasla daha çok inanacaktır. Bu ne yazık ki özümüz gibi bir dürtüymüş gibi gelmektedir. Hiç olmasa bile tanrı arzularızla ve hayallerimizle onu hep var edebilecek bir varlıklarız, oluşumlarız.