10 yıllık arkadaşlıklarımı bitirdim. Tekrardan güvenebileceğim insanlar ile tanıșmam mümkün mü?

Ya şu bir gercek ki arkadaslarin kız miydi bilmiyorum ama kızlarin arkadasligi zor oluyor. Psikolojik olarakta yoruyor. Bende son 2-3 senede bazi kiz arkadaşlarımla iletişimi kestim. Yalnızlikta cekiyorum. Hani zaten kucuklukten beri cok arkadadi olan biri olmadim. Kizlar tarafindan dislandim genel olarak. Ailem falanda hic bilmez bunlari. Rehberimde anne babam var daha da kimse yok inan. Kızlarla arkadad oluyorsun dert, olmuyorsun dert. Bende cozemedim. Kursa gidiyorum orada ayni. Halk egitime gidiyorum orada ayri egosudur, cekememezligidir. Yani bazi kizlara bir sey yapmana da gerek yok, samimi olmasanda resmen nefes alman, orada durman bile batıyor anlamis değilim. Kizlarin arkadasligi yok yani. Bu her yaşa boyle. annemin günü oluyor. 30-40-50-70 yasindakilerde boyle. Eve yeni bir sey aldigini görse onu bile cekemiyor istemiyor yani. 7 den 70 e boyle. Erkeklerle arkadaslik yapsan o da olmuyor. Hem toplum hoş karşılamıyor, hem o seni arkadas olarak gormuyor ates ile barut yan yana gibi oluyor. Erkekle de arkadas olunmuyor. Kizla da olunmuyor. Yani ben cevremdeki kizlarin iyi bir bolum kazanacagim diye korktuklarini gordum. Okulu bitirdim bu sene bolumumde cok atama vardı, atanacagim diye ödleri koptu, diken ustundeydiler sonuclar açıklanana kadar. Bir insan bir insanin iyiligini istemez mi anlamiyorum. Erkeklere bakiyorum arkadasliklari cok güçlü. Cikarsiz, kinsiz. Oglum ben atanamasam da sen atan be, sen kurtar kendini aileni yuvani kur diyorlar. Bizde atanacaksin, yuva kuracaksin, evleneceksin, koca bulacaksin diye korkuyorlar. Kadin kadinin hicbir konuda iyi olmasini istemiyor. Araba kullanirken bile bana erkekler degil kadinlar bakiyor. Araba süren yanimda ışıkta duran kadin da hasetle bakiyor, yaya olan kadin da öyle bakıyor. Yani en iyisi galiba ya kizlarla hic muhatap olmayacaksin. ya da alisveris, sinema falan takilacaksin. Kizlara dert anlatilmiyor, sır verilmiyor, hicbir şey de paylasamiyorsun, konusamiyorsun yani. Sen anlattikca, olumsuz seyler uasadikca keyifleniyorlar cunku. Yani mesleki olarak kadin psikologa parayla derdimi anlatmaya bile gitmem öyle diyeyim. Her seyleri zor, her yerde zorlar kadinlar. Özel sektorde çalıştim bir sure iş yasaminda da zorlar. Erkeklere hicbir sey olmuyor, birbirlerini kolluyorlar. Ama kadinlar erkeklerle derdi yok, diger kadinlarla derdi var. Bir hatan oldugunda bunu farkedip ve zaten bu hatani kolluyorlar, onu farkedip duvarla civiye asiyorlar. Kadinlar her yerde zor. Iş yasaminda da gozum korktu yani. Atanmak bile istemez oldum. Zaten 16 yil aralarinda okul okurken de cekmedigim kalmadi. Çalışırken de sıkıntılılar. Yani ne derdiniz var. Dunya hepimizin, ne bu haset, kin. Şu kibirden biraz arının ya. Şu rekabet duygusunu bir kenara bırakın. Niye zorlastiriyoruz hayati birbirimize. Sunun surasinda Allah izin verirse 60-70 yillik omrumuz var. Niye kadinlar olarak bunu diger kadinlarin burnundan getirmeyi amac ediniyorlar cozemiyorum bir kadin olarak. Cok fenalar ya. Ya ben bu konuda gercekten doluyum, o yuzden biraz boyle doktum icimi. Daha da yazarim da yeter bu kadar. Kadinlarin kadinlardan uzaklastigi an psikolojik olarak rahatladiklarini goruyorum, yaşadım da. Bir kiz arkadasim kaldi. Ona da kararsizim devam mi tamam mi diye. Bakalim. Yoksa rehberimde kimse kalmadi yani. Ailem var, bir bu kiz arkadas var bu kadar.

Tekrardan kolay kolay güvenemezsin. Fakat bende 12 yıllık arkadaşlığımı bitirdiğimde bunun doğru olduğunu, benim dostluğumu hak etmediğini fark etmiştim. Bazı insanlara ederinden fazla değer vermeyeceksin işte.