Bu çağın insani misiniz?

Bu çağın insanıyım ama bu memleketin insanı değilim, hiçbir zaman bu ülkeye ait olmadım. 34yaşındayım. Hiçbir zaman bu ülkenin milli/manevi değerlerini kabul etmedim. Hiçbir zaman içimden gele gele İstiklal Marşı okumadım. Hiçbir zaman bu ülkenin bayrağını salladım. Hiçbir zaman Atatürkün önünde eğilmedik, İnönüye milli şef demedim, Erdoğan'ı bir tarafının kılı da olmadım. Kısaca toparlarsam bu ülkede doğup büyümüş olmamı kadersizliğin de ötesinde lanetlenmişlik olarak görüyorum.

Es-selamu aleyküm.

Batı modernizminin kriziyle birlikte inkar edilen ruhun ihtiyaçları karşılanmayınca ne yazık ki ruhsal hastalıklar bir yana bununla yaşamayı kabul gören koca bir nesil yetişti. Manevi bağları koparılmış, değerlerinden uzaklaşmış bu nesil geçici hevesler uğrunda her şeyini feda etmiştir. Ne yazık ki bununla birlikte birçoğumuzun yakınları ile iletişimi zayıfladı ve anlaşılabilecek tek vasıta olan gönülleri de birbirinden uzaklaştı..

Ebeveyn ile evlat, öğretmen ile öğrenci, doktor ile hasta ve dahi eşler arasındaki nesil çatışması giderek içinden çıkılmaz bir hal aldı. Bu yüzden sizin gibi bizler de bu çağa ait olmadığımızı düşünerek kendimizi yalnızlığa attık. Bizi anlayan, bize değer veren kimselere hasret kaldık. Değerlere saygı bir yana, örnek bir yaşayış süren insanlara kötü gözle bakılır oldu.. Sıkıldık, daraldık, çekildik kabuğumuza öylece..

Böyle düşününce çağımızı asrı saadet ile kıyas eden Hasan-ı Basri'nin şu sözü geliyor aklıma;

"Vallahi, yetmiş Bedir’liye yetiştim, çoğu kez giydikleri sof idi. Eğer siz onları görseydiniz deli sanırdınız. Onlar da sizin iyilerinizi görselerdi “bunların ahirette bir nasibi yok” derlerdi. Kötülerinizi görselerdi, “bunlar hesap gününe inanmıyorlar” derlerdi."

Hakikaten de ne kadar doğru.. Öyle bir yabancılaştı ki insanlar, neye inanır olduklarını bilemez hale geldiler. Kur'an ve sünnet ışığında imanlarını muhafaza etmeye çalışanlar bir yanda, dünyada hiç ölmeyecekmiş gibi savurganca yaşayanlar bir yanda. Ne yazık ki bununla da kalmayıp gördükleri her yerde kendinden olmayanlara saldırıp, onları da kendilerine benzetmeye çalışıyorlar. Artık kendimizi hiçbir yere ait hissedemeyişimizin en temel nedeni de bu ya.. Ayette belirtildiği gibi, kendilerine ölümü (hesap gününü) hatırlatan her düşünceyi yok etmek istiyorlar;

“Onlar ağızlarıyla Allah’ın nurunu söndürmek isterler. Allah ise nurunu tamamlayacaktır. Velev kâfirler hoşlanmasalar da...” (Saff, 61/8).

Ama tutundukları dal o kadar ince ki, geçici hevesler, kısa süren mutluluklar uğrunda verdikleri hayatlarını geri kazanmak mümkün olmayacak belki de. İçlerini rahatlatmak için ne kadar çabalasalar da, tutundukları dal bir gün kırılacaktır. Bu yolda edindikleri dostları da bir gün elbet kendilerini yalnız bırakacaktır. Dünya ve içindekiler onların emaneti, dostları ise sığındıkları evlerdir. İşte örümceğin evi de bunun gibidir;

“Allah’dan başka dostlar edinenlerin hali, kendine yuva yapan örümceğe benzer. Hâlbuki evlerin en zayıfı örümceğin evidir. Keşke bilselerdi.” (Ankebut, 29/41).

Bu zamanın imtihanı her ne kadar geçmiş günlerin üstünde bir zorluk çıkarsa da mükafatı da o kadar büyük olacaktır muhakkak. Belki de namaz kılan mü'minler, evliyalar mesabesine ulaşır kim bilir. Belki de asrı saadette yaşamak güzeldir ama ahir zamanda dua eden ve ahlakını koruyan bir genç olmak bizi şehitler ve sıddıklar mertebesine çıkaracaktır. Bu yüzden sonuç bellidir, Allah nurunu tamamlayacaktır. Önemli olan safımızı belli etmektir. Gün gelir islama akın akın yetişenler olur ama mühim olan kazananlar grubunda olmamızdır.. İnşaAllah.

“Allah’ın yardımı ve fetih gelip de insanları fevc fevc Allah’ın dinine girerlerken gördüğünde, Rabbine hamd ile tesbih et ve O’ndan mağfiret dile. Şüphesiz O, tevbeleri kabul edendir.” (Nasr, 110/1-3).

Allah günahlarımızı bağışlasın ve dostlarını bize sevdirsin. Rabbim bizi yolundan ayırmasın. Diğerlerine benzetmesin..

#Selâmetle 🙂

Ben köküne kadar Osmanlıyım.