İntihar etmek istiyorum ama yapamam. Hayatımından pişmanım yaşamayı düşünmüyorum. Bana sözlerinizle destek olabilir misiniz?

Ben iyi bir üniversitede geçmiştim bu sene ve online erkek arkadaşımla artık birlikte okuyabiliyorduk. 6 yıldır tanışıyoruz, 3 yıldır çıkıyorduk. Evlilik planlarımız vardı. Arada tatillerde görüşme fırsatımız oluyordu. Ben tek başıma evde kalmaya başladım onu da yanıma aldım. İlkim oydu. Bir annemler geç geldiğimi duydular şüphelenip sonraki gün eve il dışından kardeşlerim geldi bizi evde birlikte kalırken bastılar. Evet bunları yazarken midem kalkıyor canım tekiyim ama cidden hiç ama hiç gönlüm istemiyor aldığım son bir kötü mesajda hayatıma son verecek konuma geldim. Ailemin bana etmediği laf kalmadı soğuk bi gecede beni arabaya bindirdiler, çocuğu sokağa attılar. Arabada bana denecek her şey dendi. Artık okumayacaksın, Allah uzun ömür versin, evlenemessin zaten. Yoo güzel kardeşim tekini bulur, bacım falan gibisinden sinirle her türlü şeyi duydum. Sabah uyumadım annemle babama anlattılar durumu. Okumamı artık istemiyorlar ya yaşadıkları yerdeki okula gideceğim ya da çalışacağım duracağım yanlarında. Ben cidden günlerdir uyumuyorum gülmüyorum. Finaller bitince yatay geçiş yapacağım. Benle tüm bağları koparmak istiyorlarmış ama kardeşleri olduğum için annem istediği için son kez finallere orada girip geçiş yapmama izin verdiler bir tek. Ben zaten Allah’a inanıyordum ama ben müslümanlığımın da anasını satayım. Haram hayat yaşayıp durdum. Seviyorum o çocuğu hala annem seviyorsan o bitirince evlenirsiniz diyor. Gizlice çocukla konuştum işin arkasında olup her konuda yanımda olacağını söylüyor. Açıkcası ben tüm hayatımda ondan başka bir erkek tanımadım. Başka biriylede evlenmeyi düşünmüyorum. Bunu anca zaman belirler ona da daha çok var. Ama ben hem aynı gece sevdiğimi hem de ailemi tek taşla iki kuş misali kaybettim. Dayanamıyorum, tek tesellim: genç ve potansiyellerimin yüksek olduğu, bir de okuduğum bölümden çok fazla verim alamadığım, her ne kadar sevsem de.

Diyeceklerim bu kadar.
Kendimden nefret ediyorum

Güncellemeler
+1 yıl
Otomatik olarak bazı yerleri düzeltmiş sistem, backm yazan yerde *r0spu, birini bulur yazan yerde de g*v@t yazıyordu. Arkadaşlar ben de ölümden korkuyorum ama ne yapacağım konusunda bir fikrim yok, dedikleriniz için teşekkür ederim. O kadar muzdarabim ki, gittiğim okul için herkes beni destekliyordu, saygı duyuyordu şimdi ise bunlar bitti gitti. Düşünmesi bile utanç verici. Diken üstündeyim yaptığım en ufak bir hatada benim canıma kıyarlarmış, annem hariç kimse benimle konuşmuyor.
İntihar etmek istiyorum ama yapamam. Hayatımından pişmanım yaşamayı düşünmüyorum. Bana sözlerinizle destek olabilir misiniz?
Cevapla