Arkadaşlıklarım mı bitiyor, ben mi bitiyorum?

En yakın arkadaşımı pandemide kaybettim diğer en yakın iki arkadaşım çok destek oldular. 6 yıllık olan arkadaşımla yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmedi üniversitede benim adımınonun adı olmadan, onun adını benim adım olmadan anmazlardı hocalar dahi. Mezun olduk ama o bir bunalıma girdi ve hala aynı iş yerinde çalışsak da yapmak istediğim hiçbir aktiviteye gönüllü bakmıyor. Eskiden yaptığımız hiçbir şeyi yapmak istemiyor dışarı çıkmak istemiyor. Diğer arkadaşım 3 yıllık o da son zamanlarda depresyona girdi çalışmıyor ve sürekli evde sosyalleşemiyor diye ben de aşırı yoğun (makale yetiştirmeler, part time iş vs) ve moralsiz olunca ilgilenemedim şimdi de ben bu kadar kötüyken farketmedin diye bana kızıyor. Arkadaşlarımla eskisi gibi değilim gibi hissediyorum ve bu beni o kadar kötü yapıyor ki. Anksiyete ve dikkat eksikliği hiperaktivite bozukluğu tanım var ilaçlarımı sırf erkek arkadaşım kendin de yenebilirsin ilaçlarla yaşama diye ısrar ettiği için bıraktım. şu an tek başıma panik ataklar geçiriyorum. Düşünmekten kafayı yiyorum. Dikkatim hiç olmadığı kadar dağınık. Sürekli sakarlıklarla bir yerimi morartıyorum. 1 buçuk ayda 10 kilo aldım. Belirsiz çok belirsiz bir dönemdeyim. Ekonomik zorluktayım. Mesleğimi yapma isteğim kalmadı. ZATEN EN YAKIN ARKADAŞIMIN BİRİNİ SONSUZA KADAR KAYBETMİŞKEN NEREDEYSE HAYATIMIN KOCA BİR PARÇASI OLAN BİR DİĞER ARKADAŞIMI KAYBETMEK İSTEMİYORUM. ama elimden geleni yaptım ve işe yaramıyor. O yüzden de artık pek umursamıyor gibi davranıyorum arkadaşımın yanına gitmeye can atarken artık mutsuz oluyorum. Kimseyi kurtaramıyorum neyim zaten de kurtaracam.

Neyse sorumu unuttum. Sizce bu arkadaşlıklar düzelir mi.