Ne Yapmalıyım (Anne - Erkek Arkadaş Sorunsalı)?

Kısaca özetlemek gerekirse: 23 yaşındayım inşaat mühendisiyim esmer güzel (güzellik göreceli bir kavram tabii ki ama bunu belirtmemin sebebini devamında anlayacaksınız) minnoş iyi huylu tatlı bir kızım, daha önce hayatıma kimse girmemişti şu an yaklaşık 2 aydır biriyle beraberim 28-29 yaşında endüstri mühendisi. İlk ilişkim olduğu için mi bilmiyorum yoksa gerçekten aşkı mı buldum bundan emin olamıyorum çünkü daha önce yaşamadığım bir duygu bu çok yabancı ama tarifsiz olduğu için de aşk bence. Şöyle ki onu çok seviyorum ve şu an ki hislerimle söyleyecek olursam ona aşığım diyebilirim. Beni en çok etkileyen özelliği; hep istediğim gibi ilk olarak birbirimize açılmamızda benimle evlenmek istediğini söylemesi, sonrasında beni tüm arkadaş çevresiyle ve en önemlisi de ailesiyle tanıştırması. Buraya kadar işler iyi giderken annemle tanıştıktan sonra annemin fikirlerini sordum aslında bunlar hem doğru söylediği şeyler fakat hem de ben çok aşık olduğum için dediklerini nasıl değerlendirebileceğimi bilmediğim şeyler. Örneğin sevgilimin şu an mevcutta sabit bir işi yok maalesef ve bu annemi çok tedirgin etmiş haklı olarak fakat aynı zamanda da bir iş mülakatına girdi oradan haber bekliyor sonuç olumlu gelirse güzel bir işi ve iyi bir maaşı olacak. Bir diğer konu ise dış görünüş; sevgilim 1.80-1.83 civarında boyu uzun yani fakat yüzce annemin güzellik standartlarına uymuyor yani bizim ailemizdeki gibi kara kaşlı kara gözlü değil ve saçları var ama döküldüğü için sıfıra vuruyor yani kel gibi ve annem benim gibi güzel bir kızın yanında olmasından mutlu değil. Ve son konu da hem annemin hem de benimde problem ettiğim ve hatta bu yüzden sevgilimle tartıştığımız bir konu; sevgilimle her boş anında beraberiz birlikte her boş anımızda vakit geçiriyoruz fakat şu ana kadar tek bir kere bile çiçek almadı. Üstüne üstelik ben bana çiçek alsan mutlu olurum dediğim halde almadı ve bu konuda da üzüldüğümü bildiği halde inatçı. Ayrıca da ben çok nazik olduğum için annem bunu söylüyor galiba diyor ki hiç kibar değil! bir yerde yemek yemiştik ve benim sandalyemi dahi çekmemesini doğal olarak kaba bir davranış olarak değerlendirmiş. Bu konuda bende biraz dertliyim sadece annem böyle düşünmüyor yani :( Şimdi ise arada bir kavga ettiğimizde ben en yakın ve güvenilir olan arkadaşım annemle bunu paylaşıyorum. Fakat annemin son zamanlardaki cevabı sen ona çok değer veriyorsun ama o sana değer vermiyor senin yanına yakışmıyor işi gücü yok kibar değil bir çiçek bile almadı sana diyor (çiçek konusunda haklı bence de) sonuç olarak ayrılmamın daha iyi olacağını ve tam evlilik çağında bir kız olarak başka kişilere şans vermem gerektiğini söylüyor. Benim sizlere sorum şu ben ne yapmalıyım? Ona çok aşığım fakat acaba gerçekten o bana değer vermiyor da ben mi görmüyorum, kendimi ve vaktimi harcamaktan, işin sonunda keşke anne sözü dinleseydim demekten çok korkuyorum, lütfen benimle fikirlerinizi paylaşın...