Yalnız kalma korkusu, avcı toplayıcı atalarımızın hayatta kalmak için birbirine ihtiyaç duymasından kaynaklanan bir dürtü müdür?

Hayatta kalmak için birbirine ihtiyaç duyan, komün hayatına en iyi uyum sağlayan ve bu sayede hayatta kalan atalarımızın genleri yoluyla bize aktarıldığı için mi yalnız kalmaktan korkuyoruz? Yoksa iletişime dayalı yaşayan bir varlık olduğumuz için sosyal ihtiyaçlar doğal gereksinimler midir? Dünyada neredeyse her 10 kişiden 9'u yalnızlığı bir problem olarak görüyor. Oysa ki cinsel ihtiyaçlar dışında artık neredeyse tüm ihtiyaçlarımızı birbirimize ihtiyaç duymadan giderebiliyoruz. İnsanlar hiç olmadığı kadar bencil ve bireysel varlıklar oldular. Gerçekten yalnız olmak kötü bir şey mi? Yoksa bu dürtü bize atlarımızdan mı miras kaldı?