Aglamak istiyorum, üzüntülü olay anlatir misiniz?

Kör annenin oğluna mektubu;

Bir kadın varmış bu kadın Gençken Bir trafik kazası geçirmiş oğlu küçükken. Babası ölmüş ama Annesi yaşadığı için Oğlununda sadece bir gözü olacakmış. Bir Anne olarak oğlunun tek gözle büyümesine dayanamayıp oğluna bir gözünü bağışlamış. Sonra aradan biraz zaman geçmiş, ve oğlu okula başlamış. Günlerden bir gün o çocuk beslenme çantasını unutarak Okula gelmiş. Annesi de oğlunun aç kalmasına dayanamamış ve yemeklerini güzelce koymuş beslenme çantasına. Ve çocuğunun okuluna götürmüş. Ve bırakıp gitmiş, O gittikten sonra çocuklardan biri "Senin annenin sadece bir gözü var, diğeri ne biçim" demiş. Diğer çocuklarda bu lafa gülmüşler. Ve o çocuk eve gelince annesine nefretle bakıp "Beni arkadaşlarımın yanında Tek gözünle rezil edeceğine ölsen daha iyiydi be!" Diye öfkelenmiş. Bu olaydan yıllar yıllar sonra O çocuk büyümüş ve bir işi olmuş, Birde karısı olmuş evlenmişler felan neyse sonra aradan yıllar geçtikten sonra annesi evine ziyarete gelmiş, ilk baş çocukları gelmiş o kötü evladın çocukları olmuş birde onlar gelmiş kapıya açmışlar kapıyı ve karşılarında yaşlı tek gözü görmeyen birini görünce haliyle korkmuşlar. Sonra gülmüşler. Bu arada yani bu sırada o kötü evlat gelmiş bile ve çocukları annelerinin yanına göndermiş ve "kendi" annesine demiş ki "Ne işin var senin bu evde? Ben sana demedim mi evlendikten sonra benim evime adım atmayacaksın diye? Defol git! İstemiyorum seni" diyince anneside masum ve kısık bir sesle "Kusura bakmayın, Ben yanlış adrese geldim galiba" diyerek çekmiş gitmiş. Bu olaydan hene yıllar sonra O hayırsız evladın Annesinin yaşadığı şehire işi düşmüş. Hazır gelmişken beni her zaman utandıran annemin yanına da bir geleyim/uğrayayım demiş. Kapıyı çaldığında evini annesi değilde komşusu açmış. O hayırsız evlat "Annem nerde?" Diye sorunca ise Annesinin öldüğünü söylemişler ve bir mektup bıraktığını demişler. Mektupta "Canım oğlum, Biricik yavrum. eğer bu mektubu okuyorsan bil ki ben çoktan ölmüşümdür, Hatırlıyor musun? Biz babanla bir kaza geçirmiştik baban öldü ama sen biricik gözünü kaybetmiştin. Bir Anne olarak çocuğumun tek gözü kör büyümesine izin veremezdim. Ve işte o yeri boş olan gözüm varya. Onu sana vermiştim, O gözle biricik oğlum görüyor diye o kadar mutlu oluyordum ki... eğer bu satırları okuyorsan eğer hiç ağlama Çünkü ben yazarken inan hiç ağlamadım hakkım sana sonsuza kadar helal" diye bir not bırakmış ve ölmüş. Yaşarken annesinin kıymetini bilememiş. Ölünce kıymet bilmiş. Hani derlerya "Siz ölene kadar kimsenin umrunda değil" diye derlerya hani. İşte aynen öyle olmuş.


Not; Bu hikaye benim değil. Bir yerde gördüm sadece
Not 2; Bu hikayenin tamamına bakmak istiyorsan aşağıda bıraktığım linke tıkla