"Sen" diyen kişiye neden "siz" diyoruz?

Doğru ve sert mizaçlı kimseler olarak insana yaklaşmayı bilmeyen beyin ve saygı felçlilere karşı nasıl bir tavır sergileneceği ile ilgili kaygıları, ve de sayılı karakterlere özgü biçimde üzerlerinde asilleşen şu doğru&mantıklı olan davranışı bulamamaktan ötürü «düşündükçe başa dönmek» adlı serzenişleri duyabiliyorum.

Bundandır ki, akıl yürütmeyi baştan sona katletmiş bir tatsızlığın ağırlığını anlamış saymaktayım kendimi..

«Siz» ifadesinin güzelliğini kavrayamamış, hatta çok daha beter bir hali olarak; farkındalığını ebediyete kadar sıçmışlara karşı «siz» sözcükleriyle karşılık vermekle onlara karşı gösteremedikleri zariflik alanlarında her şeye rağmen saygıyla durmak, bir tür benliği küçültücü davranış uyandırması, ya da kişiyi asalak bir zeka ürünü yapması gibi yürütülmüş düşünsel serzenişleri doğru bulmamakla, aksine tüm bu tutumları doğuranın, erdemli veya -başka bir siyah bakış açısının yaklaşımıyla- gerçek insanlığın kokusunu alarak yıpranmış bir zihnin, hiçleşirken, geriye dökülerek bıraktığı üstün karakterli kişinin ta kendisi olduğunu söyleyebilirim.

Bazıları vardır ki, onlara karşı nasıl hitap ettiğiniz umurunda olmamıştır hiçbir zaman, ve bu önemli değildir. Hiçbir zaman da önemli olmamıştır zaten bu denli bilinçsiz, boş kafalı basit insanlar için. Bazıları öyledir ki, karşısındaki ona siz demese bile, onlar inadına siz diye hitap ederler adama. Ne saygıdan, ne de tanımadığı bir kişiliğin yabancılığını çektiği için. Diğer yandan gerçek «bazılar» vardır ki, onlar için siz kelimesi bir tür saygı örneği değil, aradaki mesafeyi hatırlatmak, üstünü her bir -siz- kullanımında daha da sık çizmek, bunu hissettirmek ve aslında en çok da «haddini bilmelisin» sezisini kazandırmak amaçlı sergilenen tavırdır.

Bazense bazı şeyler keyiften değil, sırf büyük bir erdem getirisi bunu istediği için veya bu türden olduğu düşünüldüğü için sürdürülür. Yüzümüzü güldüren bunu gerçekleştirebilmenin sevincidir,

Bunu gerçekleştirebilmenin üstünlüğü..

Tanımadığım, samimi olmadığım kişilere daima "siz" diye hitap ederim. Bu bir saygı göstergesidir. Hem karşınızdaki kişiye hem de kişinin kendisine olan saygısıdır. Medeni olmak, kibar davranmak centilmen bir erkeğin karakter özellikleri arasında bulunması gereken değerlerdir. Aynı şekilde bir hanımefendi ya da genç kız için de benzer bir durum söz konusudur.
Karşımdaki insan ile çok yakın olmam durumunda ikinci tekil şahısa geçerim. Aksi takdirde mümkün değil ki sen diye hitap edeyim. Laubalilik etmem, sırnaşık davranmam. İnsanlar soğuk görebilirler ama saygı her şeyden önce gelir.

Ne yazık ki toplum içerisinde saygı ve benzeri değerler kayboluyor. Özellikle gençler saygı göstermeyi, görgü kurallarına uymayı hiç bilmiyorlar.