Dogumdan sonra kimseyi eve almasam, yanimda istemesem ayip mi olur?

Bizim toplumda yeni dogum yapmış, yorgun, lohusa kadina misafirlige gitme hastaligi var. Bir de hizmet bekleyen kesim var. Kaynanam falan yardim edecekse basimin ustunde yeri var ama diger turlu olacaksa ona da anne ben bebegimle yalniz kalmak ve dinlenmek istiyorum. Ben musait olunca seni çağırırım demeyi düşünüyorum.

Misafir falan gelirse de kabul etmemeyi dusunuyorum. Esim kabul ederse odadan dışarı cikmayi da düşünmüyorum. Yani şu an dogumun son haftalarindayim. Simdi bile her sey zor. Bebekli halimle daha zor olacak zaten.

Bizim millet insanin, ozellikle kadinin halinden anlamiyor. Galiba rahat etmek icin biraz sert ve sivri dilli olmak gerek boyle durumlarda. Kimseye bugune kadar saygisizlik etmedim ama bu donemde canımı sıkacak seylere karsi cok tahammullu olabilecegimi sanmiyorum. Bir yandan bebek, dogumun getirdigi durumlar, lohusalik, psikoloji vs derken milleti başimda istemiyorum.

Bu konuda esim bana destek olursa cok daha iyi olur ama o ne tepki verir bilmiyorum. Ama o bana destek olmazsa milletin agzina sakiz olacak kisi benim. Gelin bizi kovdu, iyi ki bir anne oldu, bir ziyaret edelim bebegi gorelim dedik daha da gitmeyiz tarzi seyler olacağını düşünüyorum.

Ama bana da yazik. Hadi 5 dk oturur, bebegi görür gidersiniz anlarimda, saatlerce oturan, ikram bekleyen tipler oluyor. Onlara da yorgunuz, uykusuzum bir daha ki sefere daha fazla oturursunuz inşallah diyerek gitmeleri gerektigini soylemeyi dusunuyorum. Ayip mi bu?