Yalnız yaşamak nasıl bir duygu bilen var mı?

Issız bı liman gibi.. deniz sesleri gelir kulağına hircin ve inatçı dalgalarla yapabileceğin tek şey ise sadece beklemek. yalnızligini boş duvarlara anlatmak gözyaşıni sadece. Yastığına dökmek. tek dostunun içine cekdigin sigara dumanı. geclerin sabahı olmayışı ve her şeye rağmen her sabah kendine günaydın deyip gece olunca yine yalnızlığı bı tek aya bakıp koca evrendeki o bı damla gözüken dünyadaki insan olan ben. dünya küçük degil ve umdum var ama bu dünyada hiç mi bı ışık yok senden başka ne zmn aydinlanicak bu gökyüzü güneşi ne zaman gorucem şöyle bana bu içimi soğutan içimi bunaltan bu karanlık ne zmn degisiceksin ve bana bu koca evrende dinyamkn içinden bana o ışığı gostercek ve yüzümü gulduriceksin. ne zaman arkama baktığımda. sırtımdaki bu yara gecicek ve bı el gorucem omzumd beni destekleyeceksin diye boşluğa sormaktir en kötüsü ise kimseye anlatamam derdini içine atmak zorunda kalmak ve koca dünyada çığlıkların kimsenin duymaması dünyayı tek omuzunda taşımak herkesin günahlarını ise omzunda yük olmasina rağmen tasimak zorunda olmak çünkü seni o durumdan kurtaricak kimsenin olmaması ne yaziki. etrafa imrenrek bakıp. ne zamam geçicek bu diye kendi kendine sormak