Ailemle sürekli tartışıyoruz. Artık yaşamak istemiyorum ne yapmalıyım?

Bu defa da kendi kafanın dikine gidiyorsun deyip laf söylüyorlar ve annem ablam babam bir olup üzerime geliyor sen çok değiştin oluyor adı sonra arada acıyorlar ağlıyorum diye bana vicdan yaptırmaya çalışıyorlar sarılmaya çalışıyor en basiti annem o ettiği lafları sanki başkası söylemiş gibi ama sabahı yine aynı değişen bir şey yok

Bak İnan bana bunların bir önemi olmadığını ileride anlayacaksın ve ağlayarak kendine haram ettiğin geceler için çok üzüleceksin. Kafanın dikine gidiyor mu diyorlar bırak desinler. Ya da istediklerini desinler. Sen duyma ve terket orayı. Hayat insanların dediklerini takacak kadar uzun değil kendine bunu yapma en güzel zamanlarını böyle insanların tavırlarına göre heba etme derim ben

Bir zamanlar ben de senin gibiydim çalışan ebeveynler, her şeyle ilgilenmek zorunda olan üniversite öğrencisi genç kız, dışarı bile çıksa baskı altında hisseden..

Daha sonradan farkına vardım ki aileyi memnun etmek imkansız ve ne kadar ödün verirsen ver kimse dönüp teşekkür bile etmiyor. Bu nedenle asla kendini ezdirme

Sonra peki ne yaptın? ya da şu an ne yapıyorsun? Kendimi ezdirmiyorum diye bu haldeyim ve en çokta buna üzülüyorum. Sadece düşünsünler istiyorum benim yaşımda ki bir kız çocuğu sürekli evde en güzel zamanlarını yaşayamamış hiç bir aktivitesi olmayan bir kız ne durumda olabilir? Psikolojisi nasıl? Ama yok işte ben kenara çekiliyorum bu defa onlar başlıyor tartışmaya annem babama sataşıyor babam gelip bana böyle giderse anneni boşayacam diyor bu defa kendimi unutuyorum onları düşünüyorum.

Şu an hiçbir şey yapmıyorum açıkçası kendi keyfim ne isterse onu yapıyorum. Dışarı mı çıkacağım çıkıyorum eve gelme saatini düşünüp stres bile yapmıyorum en fazla ne yapabilirler ki diyorum hakikaten de hiçbir şey yapamıyorlar. Ve sana şunu söyleyeyim insanları değiştiremezsin yani kendini feda edip beni anlamıyorlar vs deme. Çünkü hiçbir zaman seninle empati yapmayacaklar hatta bunu senin görevin gibi görecekler, birazcık aile meselelerinden de uzak dur boşayacam diyorsada boşasın baban kimse senin etkinle bir arada durmuyordur diye düşünüyorum

Ben de hep senin gibi düşünürdüm aradaki tampon hep bendim ve bunu kendime görev edinmiştim onlara hizmet etmek, aralarında kalmak vs sonra bir baktım ki bunun arkası hiçbir zaman gelmeyecek ve ne yazıkki ailemiz bizim gibi kendini yetiştirememiş eğer biz bu kafada gidersek ömür boyu bize yük olurlar evlensek bile ailemizin sorunlarıyla uğraşan o evlatlar olup kendi evimizi unuturuz diye düşünüyorum. Bu nedenle kendime bir kota getirdim önceliğim ben sonra ailem.. sana da böyle bir tavsiye vereyim ilk defa birine böyle uzun yorum yazdım seni kendime benzettiğim için üzüldüm umarım beni dinlersin :) kendine iyi bak

Verdiğin tavsiyeler için teşekkür ederim. İnan yazdığın şeyleri bir kaç kez okudum aklıma kazınsın diye. İnşallah her şey güzel olur bundan sonrası için. Sende kendine iyi bak ♥️

Rica ederim :) her şeyin güzel olmasını bekleme hayatının direksiyonuna geç ve hayatını yaşanır kıl ❤️

Burada hiç arkadaşım yok ki. Annem çalışıyor babam desen evde yok ben tek evdeyim ve her gün duvarlara bakıyorum telefona bakıyorum. Dışarıya çıksam bile her dakika beni arayan eve ne zaman gideceksin diyen bir anne sürekli Allah uzun ömür versin evlen kurtulalım diyen biri artık ne yapacağımı bilmiyorum

Annen evde yokken kendine vakit ayır o zaman. Arada yürüyüşe çık. Çıktığın zaman da telefonu sessize al. Anneni bu kadar takma bence.

Takmamaya çalışsam da eve gelince yine ayni dert bak mesela şu an yanıma geldi hiç bir şey yokmuş gibi sarılmaya çalıştı bu defa izin vermedim ve sonra dediği şey ben ne diyorsam o kusura bakma

Kadın seni seviyor da :') ona karşı bu kadar sert olma derim. Sen ne diyorsan o diye bir şey yok orta yolunu bulalım de.

Umarım beni anlayacakları bir gün gelir