Şeytana sempati duyan tek ben miyim?

Tanrı, insanın çıkarcı doğasına oynayıp, onu iyiliğe yönlendirmek için cennet vaadediyor, çünkü Tanrı inancı olan gelişmemiş zihinler karşılık beklemeden iyilik yapmazlar, ancak ucunda sevap points rüşveti varsa çevrelerine faydalı olurlar. Kötülük ise içlerindeki kötülüğü, fesatlığı bastıramayan inançlı insanların "şeytana uymayı" bahane ederek girdikleri yol. "Tanrım, şeytana uydum, beni affet" deyip zerre kadar vicdan azabı duymadan yaşamına devam edebilmek de yaptığı kötülükten şeytanı sorumlu tutma yüzsüzlüğünün sonucu. Tanrı da, şeytan da insanın içinde. Şeytanın, insanın aklını çelip kötülük yaptırdığı safsatası, insanları Tanrı'ya daha kuvvetle bağlanmalarını sağlamak için uydurulmuş. Bu uydurma, kötülüğün nedeninin aslında iman eksikliği değil, vicdan ve merhametin yokluğu olduğunu gizlemek için çok güzel kullanılıyor. Aksi halde ateist ve deist toplumlar insan ilişkilerinde ahlakın, dürüstlüğün, saygının en yüksek düzeyde hakim olduğu toplumlar olmazdı.

fıs kos yaparak insanların dünya ve ahiret hayatını mahvetmeye çalışan, sonra da tanrının yarattığı en mükemmel varlığın-insanın- rezil oluşunu kenara çekilip kahkaha ile izleyerek, ben haklı çıktım demeye çalışan ama kendisinin de kaliteli insan ile kalitesiz insanın ayırt edilmesi için imtihanın bir gereği olarak yaratıldığının farkında olmadan tanrının kader planına hizmet eden, hikaye bitince cehenneme gidecek ve yanacak olan birine sempati duymayı makul bulmuyorum, meleklere sempati duymanızı öneririm...