Yalnız yaşamak mümkün mü?

Yalnızlık Allah' ın şanına yaraşır. İnsanoğlu genel olarak yalnız kalmaya, olmaya alışık değil. Aslında kültürümüz Çekirdek Aileden gelir. Geleneklerimizden dolayı iç içe yaşamaya alışmış bir toplumuz aslında.

Ama bazılarımız var ki Yalnızlığa alışabiliyor. Ben genelde Kadınların yalnız yaşamaya daha alışık olduklarını görüyorum.

Yine de yalnız yaşamak o kadar da kolay değil. Sosyolojik ve Psikolojik etkileri oluyor kişinin üzerinde. Bunun üstesinde gelebilirseniz, öz güveniniz, iradeniz güçlü ise bu süreci rahat atlatabilirsiniz. Ama güçlü değilseniz ruhsal olarak mental yorgunluk içine girersiniz.

Yalnızlık aslıda dipsiz bir kuyudur. İnsan bu kuyuya düşerse çıkması daa zor olur. İnsan kendini buna alıştırırsa toplumdan uzaklaşır. Sosyalleşmekten, iletişim kurmaktan, insanlara güvenmekten de korkmaya başlar ve mesafe koyar etrafına.

İster istemez duvar örer kendine. Çünkü kendini korumak ister, zarar görmekten korka aslında. Dedik ya yalnızlık dipsiz bir kuyudur aslında.

Yaş ilerledikçe çevremizdeki arkadaşlarımızda bir bir azalıyor aslında. Çünkü herkesin bir dünyası var ve kendilerine de zaman ayırmaları gerekir. Her zaman sizinle olmazlar. Bir bakmışsınız evlenmiş gitmiş belli olur. Bir bakmışsınız ki Başımızda ki aile büyükleri bir bir göç eylemiş. Hayat bu ölüm hak ve bunları da yaşayacağız.

O yüzden insan mutluluğu için zamanı öldürmemeli. Zaman en kıymetli nesnedir aslında. Mutluluk saati geri gelmez. Neden zaman boşa geçsin ki. İnsan neden sevdiği ile beraber olmasın. Bu zamanları onunla geçirmek daha doğru olmaz mı?

Zamanı öldürmek gençliğimizi ve ömrümüzü yitirmez mi?

Ez-cümle yalnız yaşamak mümkündür ama yalnızlık sobasız, bacasız bir eve benzer. O evde içindekilerde ısınmak ister.

Demek ki insanların gerçek yüzüyle karşılaşacak kadar zor durumda kalmamışsın. Kabul etmek zor olsa da insanlar yalnız doğar ve yalnız ölür. Bunların hiçbir önemi yok. Zaman buradaki en önemli etken. Sana herşeyi verir veya alır bunu o belirler sen değil. İleri alamazsın, geri saramazsın. Her insan hayatının belli bir noktasında yalnız kalır veya bırakılır. Ben 5 yıldır ailemden, arkadaşlarımdan uzak yaşıyorum. Ben de sizin gibi düşünüyordum eskiden. Yapamam diyordum. Ama ne demiş filozofumuz ; insanın yaratalışı gereği katlanamayacağı acı yoktur. Yalnızlığa bir yerden sonra katlanmak zorunda kalıyorsun. Alışıyorsun. Nedenleri farklı olmakla birlikte.

Ben yalnız yaşamayı seviyorum. Yalnızlıktan hoşlanıyorum. Evlilik gibi çoluk çocuk sahibi olmak gibi heveslerim de yok bunları bir yük gibi görüyorum.