İntihar günah mı?

Abi gözünü seveyim ibadetimi yaparım yardımımı ederim namaz oruç eksiksiz. Kimsenin karısına kızına bakmam asılmam benim yaptıklarımın binde birini yapmayan adam krallar gibi ben 5 yıldır her gün uyumak için ilaç içiyorum kafamdaki şeyler beni yıpratıyor yaşadıklarım insanların yaptıkları annemden babamdan 18 yaşında yediğim kazık aptal saptal ilaçlar sayesinde hayatta kalıyorum resmen. Bi ben mi sınav için geldim bu dünyaya

Sen rasyonel bir insan mısın yoksa duygusal mi

Dışarıya karşı asla duygularımı belli etmiyorum şu ana kadar kendimi bildiğim andan itibaren biri ağladığımı görmesin diye odam dışında hiçbir yerde ağlamadım bile. Dışarıya karşı aşırı duygusuzum ama birilerini görüyorum annesi babası olan iyi bir hayatı iyi bir ilişkisi olan o gece eve geldiğimde bana zehir oluyor kolum jilet izleriyle dolu önceden o yola başvurmuştum sonra tövbe ettim.

Zayıfsın güçsüz kalmışsın kardeşim. Sertliği duygusuzlugu güç sayma aksine zayıflıktan başka bir şey değil o.

İnan ki gerçekten bana İnan ki yaralarını sarmanin bir yolu var. Hayalhanem izle Rabbini tanı. Başka caremizde yok. Biz onun yarattığı mahluklarız. Başka kapımız dostumuz yardımcımiz da yoktur.

Kendi adıma onunla huzur buldum.

Allah seni görüyor biliyor dergâhına çağırıyor her yarana merhem olabilir. Hem o çok yücedir. Seni yarı yolda birakmaz. Her şeye gücü yeter hiçbir şey ona ağır gelmez. Sana da yardım eder.

Şu hadisleri okusana

Resûlullah’ın -sallallahu aleyhi ve sellem- hizmetkârı olan Ebû Hamza Enes İbni Mâlik el-Ensârî’den -radıyallahu anh- rivayet edildiğine göre Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle buyurdu:

“Kulunun tövbe etmesinden dolayı Allah Teâlâ’nın duyduğu memnuniyet, sizden birinin ıssız çölde kaybettiği devesini bulduğu zamanki sevincinden çok daha fazladır.” (Buhârî, Daavât 4; Müslim, Tevbe 1, 7, 8)

Müslim’in başka bir rivayeti şöyledir:

“Herhangi birinizin tövbe etmesinden dolayı Allah Teâlâ’nın duyduğu hoşnutluk, ıssız çölde giderken üzerindeki yiyecek ve içeceğiyle birlikte devesini elinden kaçıran, arayıp taramaları sonuç vermeyince deveyi bulma ümidini büsbütün kaybederek bir ağacın gölgesine uzanıp yatan, derken yanına devesinin geldiğini görerek yularına yapışan ve aşırı derecede sevincinden ne söylediğini bilmeyerek:

- Allahım! Sen benim kulumsun; ben de senin Rabbinim, diyen kimsenin sevincinden çok daha fazladır.” (Müslim, Tevbe 7. Ayrıca bk. Tirmizî, Kıyâmet 49, Daavât 99; İbni Mâce, Zühd 30)

Mecbur biraz daha direnicem sanmıyorum ama umarım bu kötü günlerim biter. Teşekkür ederim zamanını ayırdığın için

Hayalhanem unutma
Rica ederim