Biriyle konuşurken her dediğinin yalan olduğunu düşündüğünüz oldu mu?

Ya da belki de insanlar yalan söylemeyi beceremiyolar, karşısında ki insanı umursamadığı için.

Zekanı belki de hayatını yok edecek şekilde kullanmakta ne kadar mantıklı muamma.

Neden doğru ve kendin olmak varken yalan yanlış şeyleri hayatına katarak yapmacık olduğu bir yaşamı seçer ki insan.

Peki ya aslında kendini kandırıyorsan? O yalanın gerçeğini öğrendiğinde normalinden daha da fazla üzüleceği hiç aklına gelmez mi insanın. (sadece senden değil genel olarak söylüyorum)

Sorun da bu ya. O an o anı kurtaralım diye uğraşıyoruz. Sonunu hiç düşünmüyoruz

Ve içinden çıkmak için tekrar yalan söylersin. Bu sefer kurtuldum paçayı yırttım dediğin an aslında daha da batarsın. Her yalan söylediğin de iyice batarsın. Ve koca hayatın yalan yanlış şeylerden ibaret olur.

Allah düşürmesin. Ama anladığım kadarıyla o bataklığın çamur birikintisine batmış ayakların. Çok geç olmadan çık o çamurdan, bi bakmışsın o küçücük çamur birikintisi senin bataklığın olmuş.

Genel de hep böyle diye diye başlar ya zaten. 😅
Hakkında hayırlısı neyse o olsun ne diyeyim :)

Şöyle baktım da gece gece ne güzel konuşmuşum öyle ya. Rica ederim bu arada. Tabi ben de teşekkür ederim bu güzel konuşma gerçekleştiği için.

:) :)