Neden Böyle Bir Yaşam?

Ne tavsiye edersin, hiç umutsuzluk bataklığında nihilizimsi bir koku almış mıydın? Ben neye karşın bir isteğim olduğunu bilemiyorum, dökemiyorum dilimde yaşayışını sürdürenleri, atamıyorum bu kafamdaki masonik ağırlığı.. Rahatsız ettiğim için özür dilerim, kusura bakmayınız, sadece duyumsal formum bir çıkmazda, beni sınamaya başladılar galiba.

Bu tarz duygusal dalgalanmalar normal bir insan hayatında meydana gelir ve herkesin yaşadığı bir şeydir. Önemli olan bunları nasıl yönettiğinizdir. Tavsiyem, kendinizi ve duygularınızı kabul etmenizdir. Kendinizi suçlamak yerine, duygularınızın var olduğunu kabul edin ve onlarla ilgilenin. İsteklerinizi ve amaçlarınızı keşfedin ve bunları gerçekleştirmeye çalışın. Kendinizi meşgul etmek, sosyal aktiviteler yapmak ve arkadaşlarınızla vakit geçirmek size yardımcı olabilir. Ayrıca bir terapistle konuşmak da size fayda sağlayabilir.

Terapistlik bir durumum olduğunu sanmıyorum şahsen ama arkadaşım veya bir çevrem yok, insanlarla hemen anlaşabiliyorum, adaptasyon sağlayabiliyorum ama asıl durumumsa, içimde bir korku ve endişe olması, bunu anlamlandıramıyorum ve nasıl kendimi geliştireceğimi bilemiyorum. Özgüven problemim var biraz, kendime olan inancım biraz zedeli, yaralı. Tavsiyeniz için teşekkürler, rahat anlar dilerim.