Eşim çalışmamı istiyor, ben istemiyorum. Boşanmalı mıyım?

Ben yeni dogum yaptim. 1 aylik bir bebegim var. Allah isteyen herkese nasip etsin, o kadar guzel ve masum ki. Hamileligimin 7. ayina kadar çalıştım sonra izin aldım.

Dogumdan sonra işe geri dönerim diye düşünüyordum ama fikrim degisti. Cunku zorlaniyorum. Bebege bakmak zor, psikolojiyi yonetmek zor, uykusuzum, lohusalik var daha toparlanamadım. Iş hayatini dusununce icime afakanlar basıyor.

Bir yandan da kucagimdaki bebek o kadar guzel ve masum ki. Ben el kadar bebegi bırakıp nasil işe giderim diye dusunmeye basladim. Bana ihtiyaci var ve cok hizli büyüyor. 1 ayin nasil gectigini anlamadim.

Onun en guzel anlarini kaçırmak istemedigime karar verdim. Ben bu cocugu bakici, anneanne/babannesi büyütsün diye getirmedim dünyaya. Zaten onun bakiciya, baskasina degil bana ihtiyaci var. Işe donmek istemediğime, bebegimle beraber olmak istedigime karar verdim.

Eşime anlattim bunlari ve ben bebegimize bakmak istiyorum. Ne zamana kadar olur bilmiyorum belki 3 yasina kadar belki anaokulu çağına kadar Şu an bilmiyorum ama kucucuk bebegi birakip gitme dusuncesi beni cok üzüyor vicdanen. Senin kazancin da yetiyor cok şükür dedim.

Esim bir sey demedi ilk basta. Birkac saat sonra yanima geldi çalışman daha dogru olur, calismani isterim açıkçası. Borçlar var dedi.

Borclarimiz cok yok, sadece bir tane kaldi o da 6 ay sonra bitecek. 6 ay dişimizi sıkarız, ben kendimi iyi de hissetmiyorum hem ruhsal olarak hem bedensel olarak. Calismak beni daha da zora sokacak her anlamda dedim. Calisman daha iyi olur, masraflar artacak çünkü dedi.

Bu benim cok zoruma gitti açıkçası. Fikrime saygi duyulmadigi gibi evi gecindirmek zorunda olan ben degilim. Hadi bunu gectim Şu an olaganustu bir durumdayım. Dinlenmem gerek, kendimi hem iyi hissetmiyorum hemde bana muhtac bir bebek ve onun ihtiyaclari var. Işe donmek cok zor geliyor.

Bu konuda bana destek olmak, hallederiz sen ve bebegimiz yeter ki iyi olsun demek yerine evdeki ekonomik duzen bozulacak ve kendisine yuk binecek diye korkuyor resmen.

O kadar kirildim ve sogudum ki. Bosanmayi bile dusunur oldum. Ben çalıştıktan, para kazandiktan ve bircok seyi ben hallettikten sonra evli kalmamin bir anlami da yok gibi duruyor. Bu zor dönemde eş dedigimiz kisi bana destek olmayacaksa bundan sonra varliginin bir anlami yok zaten. Siz ne dusunuyorsunuz?